Onderweg naar België merkten we het al: hoe zuidelijker we kwamen hoe groener het al was. Elk jaar weer bijzonder om te zien hoe dorheid verandert in groen.
M’n tweede Sophie-scarf kwam makkelijk af en dan is het natuurlijk leuk om hem gelijk te gebruiken. Kleine sjaaltjes zijn heel praktisch bij wandelingen, en op de laatste zaterdag van maart was het nog koud genoeg voor een halswarmertje.
We zochten een bijzonder gebied uit voor een wandeling: de Geelstervallei. Speenkruid is nu niet bijzonder meer; nu wilden we de mysterieuze bosgeelster zien!
We liepen over smalle paadjes en zochten langs struweelhagen en oude bosjes.
En we liepen over heel modderige paadjes. De grond van dit oude natuurgebied in Vlaanderen is nogal drassig, en dat geeft ook bijzondere natuurwaarden.
Op grote stukken op de route door de Geelstervallei was het zelfs èrg modderig!
Het was een heerlijke wandeling, en m’n smalle sjaaltje was fijn om te gebruiken.
Maar we waren toch een beetje gefrustreerd: we vonden de geelster niet, hoewel het al wel zou moeten bloeien. Op dit blogje heb ik twee jaar geleden, ook eind maart, de geelsterren in eigen land laten zien, die we toen wèl vonden.
Terug naar de bewoonde wereld, daar kunnen we het zeldzame bloemetje al helemaal niet meer verwachten. Maar wel lekker opgeladen door een mooie wandeling!
