Een oud popje met klederdracht nam ik op zondag mee naar Axel. Na een mooie ochtend daar liep ik ermee naar het museum, waar op de ramen een afbeelding was aangebracht van een vrouw in deze mooie dracht. Het museum was dicht, maar even poseren op het oude dorpsplein kon wel.
Kenmerkend is de hoge schouder. Lang geleden droegen vrouwen hun doek net als elders in het jak, maar in de 19e eeuw werd hij met grote plooien over de schouders gevouwen. Daardoor leken het wel een soort vleugels. En elke nieuwe generatie probeerde die doek nòg wat hoger te vouwen, zodat die hoge schouder kenmerkend werd voor de Axelse dracht.
Op de deur van het museum hing een affiche dat in Hulst een tentoonstelling is te zien van de vroegere streekdracht uit die omgeving. Dan gaan – dwars door het mooie Zeeuwse land – we daar naar toe!
