Verzamelaars van de oude zijdegeborduurde kaarten, die meer dan honderd jaar geleden werden gemaakt, weten dat er veel verschillende zijn. En dat maakt het verzamelen ook leuk. Eén van deze kaarten ging op de post en toen ik die opzocht zag ik dat ik er nòg één had. O, welke is het nou?
Daar ben ik wel uitgekomen, en omdat ik net bezig was met wat opruimen, pakte ik er wat spulletjes bij voor een foto. Viooltjes zijn altijd een geliefd borduur-onderwerp geweest en zijn ook veel terug te zien op die oude kaarten. Zo’n kaart past goed bij een handwerkhoekje of je eigen viooltjes-borduurwerkjes.
Iets ‘hetzelfde’ tegenkomen is ook meestal een toevalstreffer. Een oud borduurwerkje wat ik al langer geleden vond en dan bij toeval een tijdschrift doorbladeren en het handwerkje herkennen: dat vind ik leuk! Het gebeurt bijna nooit dat iemand een patroon bewaard heeft bij haar voltooide borduurwerkje, en als dat al zou zijn geweest dan is het niet waarschijnlijk dat het dan ook bij elkaar zou zijn gebleven in het zwerf-circuit. Van zo’n toevalsmatch wordt ik altijd een beetje blij. En op de één of andere manier geeft het plaatje in het tijdschrift het borduurwerkje een nieuwe uitstraling: ooit heeft het plaatje iemand aangesproken en is ze dit gaan maken. Terwijl zonder het patroon erbij zou je denken: ach, oud ding, doe maar weg. Maar nu vertelt het weer een beetje een verhaal.
