Elke sneeuwdag ga ik er even op uit voor een lange wandeling. Dit keer besloot ik naar een groot terrein te gaan waar een leuk winkeltje is met handgemaakte spulletjes, die zijn gemaakt door cliënten van zorginstellingen en leerwerkbedrijven. Ik wilde een poppetje kopen, voor mijn nieuwe idee om handwerkprojecten voor kinderen voor te bereiden. Twee kilometer heen en drie kilometer terug ploeteren door de sneeuw.
Voor de terugweg koos ik een omweg, want ik wilde wel even met eigen ogen zien hoe ze hier van het talud aan het sleetje rijden waren.
Gewoontegetrouw maakte ik een paar foto’s, gewoon voor mezelf. Ik zou er niet meer over bloggen, dacht ik.
De foto’s werden nogal grijs; het was een zwaarbewolkte dag. Met een hoogspanningsmast in de hoek probeerde ik er nog wat spanning in te brengen. Maar ach, maakte niet uit, ik heb ze toch niet nodig voor m’n blog, gewoon een sneeuwfoto, zoals er nu zoveel worden gemaakt.
Weer thuis belde ik met m’n handwerkvriendin want we hadden elkaar nog geen gelukkig nieuwjaar gewenst. En met haar praat ik altijd van alles door over Tweedehandswerk. “Maar ga je dan nu helemaal niet meer over gekke poppetjes bloggen, die zomaar op onverwachte plaatsen opduiken?” vroeg ze. “Dan wordt je blog wel wat saaier…..”
“Nou, om eerlijk te zijn, had ik wèl wat foto’s gemaakt!” zei ik. “Dat gaat gewoon vanzelf. Het zit er gewoon in bij mij. Dat nieuwe poppetje riep gewoon vanuit m’n tas: “Laat mij er eens uit!” En toen was m’n sneeuwfoto gelijk niet saai meer.
Zo, dat is alvast een geschikt poppetje als voorbeeld voor kinderen om na te breien. Het hoeft niet helemaal perfect te zijn, maar het moet een klein en overzichtelijk projectje zijn voor beginnende breisters. Iets wat voldoening geeft als het snel klaar is en iets wat je kunt maken met restjes wol.
En iets waar een kind wat aan heeft, bijvoorbeeld om mee te spelen. “Kom popje, jij nu weer in de tas!”
