Geen foute socials

Toen ik met mijn blog en webshop begon, was dat nog niet zo ‘gewoon’ als nu; we leven nu in een tijd waarin webshops een normaal verschijnsel zijn. Maar in die begintijd was het nog onwennig en voor mij ook zoeken naar hoe ik dit verder ging invullen. Ik koos ervoor om nìet net als iedere ‘ondernemer’ (en zo voelde ik me ook helemaal niet, een ondernemer…..) te zijn en om nìet te kiezen voor snelle groei. Ik koos voor ‘organic growth’, wat voor mij betekende dat ik een band met mijn bloglezers opbouwde via mijn dagelijkse blogjes. Die blogjes werden gevonden, en elke dag kwamen er weer wat lezeressen bij. Zo groeide mijn bezoekersaantal.

En ook het aanbod in mijn shop groeide. Het werd zò veel dat ik eigenlijk best wat meer bezoekers en kopers zou willen hebben. Dan kon al dat spul wat ik verzamelde wat sneller doorstromen. In de loop der jaren leerde ik de handwerkwereld goed kennen, o.a. doordat ik zelf blogs van anderen volgde en naar handwerkdagen toeging. En uit de kennismaking met die grote en gezellige handwerkwereld trok ik de conclusie dat de markt voor mijn aanbod véél groter moest zijn. Maar die markt bereikte ik niet. De beste manier om die te bereiken was natuurlijk Facebook en Instagram.

Daar voelde ik me verschrikkelijk ongemakkelijk bij, maar ik maakte toch een paar accounts aan. “Iederéén” zat op Facebook, en het leek ook een geweldig platform om snel mijn handel te plaatsen in de groepen waar bijvoorbeeld nèt naar een bepaald boek werd gezocht. Dan had ik dat boek, maar niemand kocht het. Omdat ik niet adverteerde of poste op de plekken waar over dat boek werd gepraat. Dus ik had nu een account aangemaakt, en probeerde dat even uit maar vond het echt helemaal niks. Ik wìlde gewoon niet op Facebook, ik had er een weerstand tegen!

Dus ik dacht: als ik nog wat bekender wordt, komen mensen er vanzelf wel achter dat ik veel aanbod heb, en dan verkoopt het wel.
En zo ging dat jaren door. Facebook en Instagram liet ik links liggen en ik wilde er niks mee te maken hebben. En af en toe knaagde het dat ik veel groter had kunnen zijn, veel meer verkoop had kunnen hebben als ik er wèl op was gegaan.

Vorige week ging ik naar de Handwerkbeurs. Het toegangskaartje zat nog in m’n tas en wilde ik weggooien. Eerst viel mijn blik nog op de kreet op het kaartje: “Volg onze socials”, en dan het bekende F-symbooltje. We zijn eraan gewend geraakt. “Iederéén” zit op Facebook. Ook alle handwerk-clubs en organisaties. Hoe makkelijk zou het voor mij zijn geweest om een paar posts te doen op de juiste accounts en dan maak je jezelf daar bekend en kunnen mensen naar je doorklikken en zou ik heel snel tien of honderd keer zoveel bereik hebben.

Maar dat heb ik dus allemaal nìet gedaan. En dat vond ik heus ook wel eens jammer. Net of ik er maar een beetje bij bungelde en niet bekend kon worden in het gezellige en grote handwerkwereldje.

Nu komt dan eindelijk het moment dat ik daar eens wat over schrijf. Twaalf jaar lang ben ik stilletjes mijn gang gegaan, en heb ik géén gebruik gemaakt van platforms die ‘iedereen’ gebruikte en die ook mij veel voordeel hadden kunnen brengen. Ik zweeg erover. En nu niet meer.

Want nu is er een brandbrief van de Nederlandse publieke en commerciële omroepen. Samen met de Nederlandse kranten, journalistenvakbond en andere nieuwsbedrijven. Deze brandbrief is deze week gepubliceerd, en gericht aan de informateur van een nieuw kabinet. Zij noemen de mondiale techbedrijven (waar dus ook Facebook onder valt) een ernstige bedreiging voor de democratische waarden.

Er is veel veranderd in de afgelopen jaren, waarin ook handwerksters zo gezellig bezig gingen om al die miljoenen foto’s met elkaar te delen. Het leek zò leuk, om telkens foto’s van anderen te zien, die mensen heel snel en makkelijk via de bekende ‘socials’ konden plaatsen. Maar nu komen dan uiteindelijk serieuze berichten dat het allemaal verschrikkelijk uit de hand is gelopen.

De Big Tech achter deze ‘socials’ zijn verschrikkelijke schurken, waartegen nu op hoog niveau gewaarschuwd wordt. De vraag voor de toekomst is welke digitale infrastructuur voor informatievoorziening uiteindelijk de overhand krijgt. Zijn dat de Amerikaanse en de Chinese techreuzen? Hebben we ons helemaal uitgeleverd aan hun algoritmes? En ons in het westen helemaal afhankelijk gemaakt van hun technische diensten?

Gister en vandaag ben ik bezig om over te gaan naar een andere server, voor mijn grote data-bestand. De nieuwe provider doet de technische verhuizing, mijn man regelt die overgang, en ik betaal de rekening. Want het kost honderden euro’s per jaar om zelf een eigen website in de lucht te houden. Van het begin af aan heb ik géén gebruik gemaakt van de zogenaamde gratis platforms van Facebook. Ik heb nìet willen bijdragen aan de uit de hand gelopen groei van de bedreigende fascistische meta-tech.

En daar ben ik trots op.

Eens kijken of dit – als eerste blogje via de nieuwe server – geplaatst kan worden.