Schilders pakken een stoeltje en gaan met hun spulletjes midden in het bos of aan de rand van een dorp zitten, om landelijke tafereeltjes vast te leggen die ze op het witte doek willen weergeven. Borduursters doen dat ook, maar dan niet met verf maar met kruissteekjes. Wat zou de gedachte zijn geweest toen iemand die wilde borduren? Borduurde ze het huis waar ze zelf woonde? Of waar ze misschien zou wìllen wonen? Of was het gewoon een mooi plaatje in een borduurtijdschrift, wat haar deed besluiten om het afgedrukte patroon te gebruiken en zo’n landschaps-schilderijtje te borduren?
In ieder geval gaf ze het nadat het borduurwerk was voltooid, een degelijk eikenhouten lijstje. Ziezo, nu lijkt het een echt schilderijtje! Het was niet al te moeilijk om te borduren, met vrij rechte lijnen en niet al te ingewikkelde steekjes. Maar wèl met de uitstraling die een schilderstukje ook kan hebben. Goed voor een jarenlang plekje aan de muur, en dan telkens (toch) even denken: hoe zou het zijn om in zo’n huisje te wonen?
