Verhalen vertellen met textiel is krachtig en expressief. In uiteenlopende culturen is het gebruikelijk om bijzondere gebeurtenissen vast te leggen in verhalende quilts of grote wandkleden of borduurwerken. Vrouwen die meewerken aan zo’n gezamenlijk project ervaren de kracht van verbinding en de troost van uitwisseling. Vlak voor het einde van een groot project kon ik nog aansluiten om ook één middag mee te werken aan een groot wandkleed, en merkte hoe betrokkenheid wordt vergroot als je zelf op een ladder staat om een paar uur te punchen, en daarna samen koffie drinkt en elkaars interesse bij het onderwerp verneemt.
In ons land zijn overal sporen van het Nederlandse slavernijverleden te vinden. De kennis over en het bewustzijn van de lange doorwerking hiervan tot in onze tijd zijn recent sterk toegenomen. De regering en de koning hebben een paar jaar geleden excuses uitgesproken voor de donkere bladzijdes in onze nationale geschiedenis en dat waren belangrijke mijlpalen. Daarna kwam er ook meer ruimte voor initiatieven om de bekendheid en de betrokkenheid van deze heftige geschiedenis verdere bekendheid te geven. Om van het verleden te leren, en om meer begrip te krijgen voor latere generaties die die doorwerking altijd hebben ervaren maar weinig erkenning kregen.
Zo’n initiatief is het maken van een gezamenlijk wandkleed. Een half jaar geleden schreef ik een blogje over dit grote project, waarbij in een aantal provincies op openbare plekken wordt gewerkt aan een deel van het wandkleed. Ik liet toen het beginstadium zien van het wandkleed waar in de provincie Gelderland aan gewerkt ging worden. Daarbij ook een afbeelding van hoe het wandkleed er straks uitziet, als alle delen aan elkaar zijn gezet.
Nu zijn deze Gelderse delen bijna klaar en kon ik nog net even aansluiten om ook de bijzondere ervaring te hebben om een stukje mee te werken. Een groot deel van het wandkleed wordt opgevuld met ‘punchen’. Daarbij wordt op de achterkant gewerkt. Het wandkleed is behoorlijk groot en er moesten nog wat stukken bovenaan worden gedaan. Daarvoor stond ik met een paar andere vrouwen op trapjes en krukjes.
Het wandkleed is bijna klaar. Een half jaar lang is er wekelijks gedurende vele dagdelen aan gewerkt door een wisselende groep vrouwen. Iedereen die dat wilde kon aansluiten en de ervaring hebben van hoe bijzonder het is om hieraan te werken.
DDe details zijn nu al vol zeggingskracht, maar ik hoop dat ik nog even terug kan gaan voor een overzichtsfoto.
