Vroeger stelde een meisje zelf haar merklap samen en koos ze uit wat voorbeelden van randen, kransen, bloemenmandjes, huizen, dieren, boompjes en/of bijbelse voorstellingen. Ze borduurde haar lap vaak boordevol en dat vulde de tijd ook op, zodat er daarna meestal geen tijd was om nòg een lap te borduren. Eén lap, haar proeve van bekwaamheid, was genoeg en was haar trots die haar hele leven met haar meeging.
Later werden die lappen uit vroeger eeuwen herontdekt en gezien hoe mooi ze waren. Er kwam een hele ontwikkeling op gang om die lappen te bestuderen, te exposeren, te beschrijven en er patronen van te maken zodat anderen ze konden namaken. En daarmee kwam ook de ontwikkeling dat latere borduursters niet meer haar eigen lap met zelf gekozen motieven vulden, maar dat ze het voorbeeld precies zo namaakten. Dat had ook een eigen charme. Gevolg was ook dat borduursters nu wèl meerdere lappen in hun leven konden maken. Vooral als je een echte sampler-lover of merklap-liefhebber werd, dan waren er telkens nòg meer patronen van wat je mooi vind.
Hier een voorbeeld van een geborduurde merklap van iemand bij wie het duidelijk om het plezier van het borduren ging: de lap is nooit ingelijst.
En nu is het een mooi lapje om wat vrijmarkt-aanbiedingen in te leiden. Op de volgende blogjes wat nieuwe patronen van oude merklappen, waar je op kunt bieden.




