We liepen een etappe van het Veluws Zwerfpad en dat pad liep nu dwars over het Wekeromse Zand. Tien kilometer lang de gelegenheid om boeiende gesprekken te voeren met de andere wandelaars van de groep, maar tijdens dit stukje zand begon ik wat langzamer te lopen en maakte ik me even los van het gezelschap. Ik wilde helemaal achteraan lopen voor een kleine woestijn-ervaring. Zò bijzonder om die grote zandvlakte op me te laten inwerken!
Langzaam gaat het zand weer over in bos en voeg ik me weer bij de groep. Nog even achterom kijken en een paaltje benutten. Daar kan mijn sjaal even om.
En ik probeer het ook nog eens bij een kromme tak.
Het is een afwisselende wandeling. Na de zandverstuivingen komen de heidevelden en wandelen we nog een tijdje door bossen met vennetjes.
Even dacht ik dat we al op het middelpunt van Nederland waren, maar de driehoek bij dit vennetje wijst naar een plek nog iets verder weg. Daar komen we de volgende keer.
Het laatste stuk had ik m’n kleurige sjaaltje ineens weer heel hard nodig; toen werd het weer koud en mistig. En dat versterkte eigenlijk nog wel dat woestijn-gevoel.
