Al in de zestiende eeuw schreef iemand: Als je rare dingen wil zien, moet je naar Nederland gaan want daar verzamelen ze àlles. Die tekst stond ergens op de muur geprojecteerd in de tentoonstelling Microkosmos in het Drents Museum. De invalshoek van de tentoonstelling was de Wunderkammer of het Rariteitenkabinet wat veel rijke verzamelaars vroeger hadden.
Die Wunderkammers waren vaak kamers of kasten vol bijzondere voorwerpen die verbazing wekten. Voorwerpen gemaakt door mensen of de natuur. De verzamelingen ontstonden in een periode van handelsreizen naar andere continenten. Scheepsruimten vol onbekende produkten kwamen tussen 1500 en 1800 naar Europa, zoals mineralen, tropisch hout en porselein.
De invalshoek van al die exotische voorwerpen was ermee te kunnen pronken maar ook de wetenschap speelde een grote rol. Alles kon onderzocht worden.
We kijken nu heel anders tegen die verzameldrift aan, waarbij er vaak geen oog was voor de lokale belangen van de gebieden waar al die dieren en voorwerpen uit werden geroofd. Een voorbeeld van hoe er nu meer aandacht is voor de positie van de mensen die vroeger werden overheerst, is het wandkleed wat hierboven te zien is. Ernaast ligt een boek van Maria Sybillan Merian, de vrouw die in de zeventiende eeuw naar Suriname reisde om de planten- en insectenwereld te bestuderen. Daar maakte ze prachtige tekeningen van die nu wereldberoemd zijn. Maar veel inheemse en tot slaaf gemaakte vrouwen hielpen haar en zij hebben géén erkenning of beloning gekregen. Het wandkleed, gemaakt door Patricia Kaersenhout, laat die vrouwen en de uitgewiste verhalen verschijnen in een palimpsest: het oude schemert door het nieuwe.
Opgezette paradijsvogels, die vroeger werden verhandeld zodat de veren op dameshoeden konden worden geplaatst.
Nog even terugdenken aan een vorige tentoonstelling die ik bezocht, maar nu maak ik me niet druk om gebruikte technieken.
Het gaat om het geheel: een prachtige tentoonstelling, vol mysterieuze en excentrieke objecten. Die waren niet tentoongesteld in traditionele opstellingen maar tegen het decor van eigentijds design met prikkelende kleuren waren er vele verrassende doorkijkjes die zorgden voor een waanzinnige sfeer.
En aan het eind van dit verslag nog deze foto: de manier van tentoonstellen werd ook benoemd en benadrukt en ook voor ons als handwerkliefhebbers geldt altijd de uitdaging: hoe bewaren we onze mooie objecten en stellen we die tentoon? Een mooie kast, een vitrine, een paar mooie dozen? Ook vanuit dat oogpunt vond ik dit een inspirerende tentoonstelling. Selecteren, ordenen en bewonderen.
2 gedachten over “Tentoonstelling Microkosmos”
Ik heb ook zo genoten.
ik ben op mijn verjaardag geweest en heb ook het boek gekocht.
trouwens….jij maakt ook kleine Wunderkammers.Ik denk dat bijna iedereen wel een mooi uitstallinkje heeft in huis.Fijne lentedag gewenst.
Wat leuk dat je ook bent geweest, en dan zul je de foto’s wel hebben herkend!
Wat lief gezegd, dat mijn blog-foto’s soms ook kleine Wunderkamers zijn, als ik soms van alles bij elkaar heb gelegd. Ja, ik denk dat we er inderdaad allemaal van houden om thuis onze eigen uitstallingen te hebben!
Wat ik ook zo leuk vond aan deze tentoonstelling was de kamer die voor kinderen was ingericht. Er lagen daar bakken met vakjes, met daarbij veren en stenen en dat soort dingen, en dan was de uitdaging dat kinderen dat zo mooi mogelijk over de vakjes konden verdelen. Op kleur, of op soort, of op maat, daar konden ze dan over nadenken. Ik vond het echt zò leuk bij deze tentoonstelling passen! Om ze al jong te leren rangschikken en een mooie indeling te maken.
En dat ‘rangschikken’ kunnen we op elke leeftijd blijven doen met onze verzamelingen en dat geeft telkens voldoening is iets er weer mooi en aantrekkelijk uitziet!