De meeste merklapjes werden geborduurd in rood en blauw maar deze is anders en viel me op vanwege de Jugendstil-kleuren. Vandaag ging ik naar Zeist voor een familieverjaardag en ’s middags kon ik even een fiets lenen om daar wat rond te fietsen. Ik keek of ik ook wat mooie gevels zag in diezelfde kleuren zwart, groen en oker. Die mooie gevels zijn daar volop, want in deze plaats is vroeger deftig gebouwd en gewoond.
De keus viel op een foto van het gemeentehuis, weliswaar zonder geel in de gevel, maar mooi genoeg om hierbij te passen. Binnen was een tentoonstelling is van Gero-zilver. In Zeist is vroeger een grote zilverindustrie geweest en die herinnering wordt levend gehouden niet via een eigen museum maar via regelmatige tentoonstellingen. Er was een mevrouw die uitleg gaf bij de vitrines waar we langs konden lopen. Ik vertelde tegen haar ook over mijn interesse in zilver (bij de streekdracht) en we wisselden wat uit over de connectie tussen het tafelzilver en het tafel-linnengoed. Voor de generatie van onze ouders was het belangrijk om de tafel netjes te kunnen dekken.
Toch wel duidelijk dat dit merklapje uit Zeist er nèt wat sjieker en deftiger uitziet dan de meeste gewone merklapjes.
2 gedachten over “Merklapje in Jugendstil kleuren”
Ha Margriet,
Je blogberichtje over het mooie merklapje van Louise (mijn derde naam) heeft mij een genoeglijke speurmiddag bezorgd. En misschien klopt er helemaal niets van want het vinden van bevestiging in andere bronnen valt niet mee. Maar toch. Een leuke middag.
Ik heb op Delpher gezocht naar Louise Koch, geboren in de twintiger jaren. Ik stuitte op een Violet Louise Koch, geboren in 1927 in het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag. Haar vader heette Ferdinand en zijn eerste vrouw – overleden in Davos – heette Violet. Louises moeder heette Louise. De jonge Louise had zeer waarschijnlijk de Zwitserse nationaliteit (misschien had ze een dubbele nationaliteit). Haar vader was consul van Zwisterland gedurende een bepaalde periode. Die functie werd lange tijd door de familie Koch vervuld.
Louise heeft een oudere zus uit het eerste huwelijk van haar vader: Wilhelmina. Zij was ruim 10 jaar ouder.
Louise is getrouwd met ene heer Taylor en naar Londen gegaan. Wilhelmina woonde in elk geval in de zeventiger jaren in Bussum.
In/net voor de Tweede Wereldoorlog zijn Louise en haar moeder naar Nederlands-Indië gegaan, op aanraden van Ferdinand. Hun Zwitserse nationaliteit behoedde hen voor een leven in een kamp zo las ik, maar het was geen gemakkelijke tijd. Louises moeder heeft daarover een dagboek geschreven en haar kleindochter heeft dit een paar jaar geleden uitgegeven.
Is dit de Louise van het mooie merklapje? Dat weet ik natuurlijk niet. Maar ik zou het willen geloven. Een meisje van 8 in die tijd kon misschien zoiets al maken. En misschien zat ze die zomer in Zeist. Misschien bij Wilhelmina? En is het geen schoollapje en heeft ze daarom deze kleuren zelf mogen kiezen (of gemaakt met garen dat voorhanden was)?
Maar het kan natuurlijk ook familie zijn van de kunstenaar Pyke Koch en dan zat het oog voor iets moois gewoon ergens in de genen.
Hartelijke groet, Carin
Hallo Carin,
Wat leuk dat je dit hebt uitgezocht! Je hebt daarmee ook een voorbeeld gegeven van wat nu gewoon kàn, vanachter de computer gegevens zoeken.
En wat een verhaal is eruit gekomen! Ineens gaat de naam dan ‘leven’ en kom je onder de indruk van hoe haar leven vroeger is geweest, en wat ze allemaal heeft meegemaakt.
Bijzonder dat dan zo’n merklapje het middel is geworden van het iets doorvertellen van haar leven. Dat maakt het lapje nog waardevoller!