Een week voordat Wilhelmina op 6 september 1898 werd ingehuldigd als koningin der Nederlanden, poseerden vrouwen uit alle delen van Zeeland in hun eigen klederdrachten voor een foto. De originele litho van deze foto is tijdelijk te zien in de expositie streekdracht uit het land van Hulst, die ik een paar dagen geleden bezocht. De afbeelding hierboven is van een kaart uit mijn kaarten-collectie.
De inhuldiging was destijds aanleiding voor tal van festiviteiten: steden waren feestelijk verlicht, er werden erepoorten opgericht, muziekwerken werden ten gehore gebracht, er waren bals en diners en er werden tentoonstellingen ingericht. In Amsterdam vond een tentoonstelling plaats van ‘nationale kleederdrachten’ waar in alle nog in gebruik zijnde Nederlandse streekdrachten werden getoond. Deze tentoonstelling was een geschenk aan de jonge koningin en had onder meer tot doel de nationale eenheid te tonen. Al woonden er binnen het koninkrijk allerlei verschillende bevolkingsgroepen met hun eigen traditionele kleding, allemaal waren zij onderdanen van hare majesteit. In alle verscheidenheid vormden zij toch samen het Nederlandse volk.
Tijdens de vijftig jaren van haar koningschap werden nog enkele malen klederdrachten bijeen gebracht voor koningin Wilhelmina. Soms in de vorm van een tentoonstelling, soms als defilé of dansvoorstelling.
En precies honderd jaar na het maken van die foto, werd in Apeldoorn, de geliefde woonplaats van Wilhelmina, een grote tentoonstelling gehouden van de klederdrachten. Op 29 augustus 1998 werd een Nationale dag van klederdrachten gehouden. Onderstaand boekje geeft de foto’s van die dag waarop alle mensen in hun eigen klederdracht zich naar Apeldoorn kwamen om te zien en gezien te worden.
In 1913 was er ook al eens zo’n Feest in Nationale Klederdrachten geweest, een initiatief van Th. Molkeboer. Hij maakte toen prachtige foto’s die een paar jaar later in een boekje (zie volgend blogje) werden uitgegeven.
En zo zijn er nu nog de boeken en boekjes, met verbazingwekkende en prachtige foto’s. En voor de ouderen zijn er de herinneringen aan die tijd, of de tijd van hun moeders en oma’s, toen het dragen van streekdracht er nog gewoon was. Voor ons alleen de boeken, maar wèl weer met een groeiende belangstelling van mensen die hier toch ook wel in zijn geïnteresseerd.
