Het alfabet van Kate Greenaway sprak veel borduursters aan in een periode waarin de keus nog niet zo groot was als nu. Ik kan me zelf nog herinneren dat dit ik dit borduurwerk zag staan in de etalage van de handwerkwinkel in Zutphen. Die winkel lag tussen de middelbare school en de stad (waar middelbare scholieren graag even willen zijn) en als ik langs die winkel kwam dan keek ik altijd even in de etalage.
“Veel te groot” dacht ik dan als zestienjarige, dus ik ben er nooit aan begonnen. Maar veel anderen wèl, en dan deden ze er soms heel lang over om het af te maken. Iemand begon er een keer aan in de eerste januari-week van 1979, en schreef die datum op het patroon. Met rode pen schreef ze daarna wanneer het klaar was: begin 1985. Daarna rekende ze uit dat ze er dus 5 jaar en 35 dagen over heeft gedaan, en dat schreef ze ook op het patroon!
Zulke informatie is (veel later) interessant om te lezen. Want het vertelt dat zo’n borduurwerk meer dan vijf jaar niet alleen een vreugde, maar ook een last is geweest. Het mòest af. Ook al was de zin om ermee bezig te zijn na een tijdje wel flink verminderd. Tòch doorzetten! En ook natuurlijk omdat het een aardige investering was geweest om zo’n pakket te kopen.
Het is te hopen dat die mevrouw die er 5 jaar over deed haar borduurwerk daarna heeft laten inlijsten en dat ze ook nog veel voldoening heeft gehad van haar werk.
De lap die ik nu laat zien is namelijk nìet van haar; die vond ik weer heel ergens anders. Ik vind het leuk om dingen bij elkaar te passen, en dat kan dus nu met dit voltooide borduurwerk en gebruikte patroon (die ik beide in mijn shop plaats). En ook uit die grote lap is een conclusie te trekken, namelijk dat de borduurster die dat gemaakt heeft dus nìet het plezier heeft gehad om ernaar te kijken toen het af was. Wie weet hoeveel jaren het ergens in een lade heeft gelegen totdat het uiteindelijk bij mij (en hopelijk straks bij iemand anders) terechtkomt?
Nog steeds spreekt dit ontwerp veel mensen aan. Ik schreef er al eens eerder een blogje over. Het hoort bij de borduur-klassiekers!
4 gedachten over “Letterlap”
Zo knap als je dit hebt afgekregen! Ik heb vorig jaar een pakketje gekocht met het hoofd van Frida Kahlo en dat is een set voor beginners maar ik ben nog niet eens halverwege. Het is zo veel werk en dan ook nog huidskleur/wit op wit, afschuwelijk dus die ligt al een hele tijd in de la te verstoffen.
Had je vroeger dan ook dat er wekelijks/maandelijks iets uit kwam zodat je aan het einde van het jaar een groot borduurwerk af had? Ik zie dit nu wel eens voorbij komen online. Het lijkt me dan iets makkelijker om zo’n grote set te doen al moet je dan alsnog veel discipline hebben om er mee bezig te gaan en niet alsnog achterop te raken.
Voor zover ik weet waren er vroeger nog geen CAL’s (Crochet along) en SAL’s (Stitch along) of andere initiatieven om gezamenlijk iets te maken, waarbij je werd gestimuleerd om het af te maken omdat je deel uitmaakt van een groep die hetzelfde doet. Inderdaad werkt het zo, zoals je schrijft: de discipline om het af te maken krijg je gemakkelijker als je het gezamenlijk doet en als er telkens de stimulans is om niet achterop te raken. Dus gauw nog even je ‘huiswerk’ doen voordat er weer een nieuw patroondeel verschijnt.
Een leuke vraag, onder dit blogje. Want de vermelding van begin- en einddatum op het patroon laten inderdaad zien dat het een flinke klus is geweest, waar de borduurster vast ook wel onder heeft gezucht. En het volhouden om het af te maken moest helemaal uit haarzelf komen!
Ik kreeg van iemand een kant- en klaar pakketje met één letter. Die zijn dus ook uitgebracht! Maar ik ben er nog niet aan begonnen ;-(.
Ook ik heb in 1983 deze letterlap geborduurd. Daarbij ook voor elk kind n losse letter voor boven hun bed. Later heb ik die losse letter in hun memory quilt verwerkt. Ik borduur nog steeds ( met vlagen) met plezier en doe nu mee met de SAL van Soed Idee: elke zaterdag n patroondeel en zondag zit ik lekker te handwerken.
Groetjes uit Den Haag