De post lag vanmiddag klaar om naar het postkantoor gebracht te worden. Er zijn twee bestellingen bij voor België en daar gelden altijd hoge verzendkosten voor. Het zijn vaak samengestelde bestellingen, dus met meerdere boeken of tijdschriften. Vaak sluit ik dan nog wat extra’s bij, als het in de envelop past of als het zo uitkomt. Dit keer was ik net een oude Ariadne-borduren-special tegengekomen, die mooie glossy’s uit de negentiger jaren waar we vroeger zo dol op waren. Die paste wel bij hetgeen iemand had besteld en kon ik zo nog in de envelop schuiven. Maar eerst bladerde ik hem nog even snel door. Hé, een foto van het kussentje wat ik ook heb! Dat had ik eerder nog niet gezien, dat dit kussentje hierin staat. Ik vind het altijd leuk om een foto/patroon tegen te komen van de handwerken die ik zelf in huis heb, daar maak ik een soort sport van. Ik pak het kussentje er even bij. Ziezo, foto gemaakt, nu kan het tijdschrift in de envelop en de envelop kan dicht.
En dan kan ik gelijk even wat zeggen over die enveloppen. Ze zien er altijd zo mooi en ongekreukt uit als ik ze van de stapel pak. Ze zijn niet goedkoop, en ik wil graag dat ze eraan bijdragen dat een bestelling er netjes uitziet. Ook als ze bij de ontvanger worden bezorgd. Maar bij de grotere maat enveloppen moet ik altijd het plakbandautomaat erbij pakken om de uitstekende randjes vast te plakken. Want o wee als ik het een keer vergeet, dan krijg ik gelijk een aanmaning van de post dat de envelop te groot was voor het vereiste formaat en dat ik nog wat strafporto moet betalen. Het scheelt net iets minder dan een centimeter maar die randjes moeten dus vastgeplakt worden. Dus voor wie zich wel eens heeft afgevraagd waarom die randjes vastgeplakt zijn: dat moet dus.
Het staat een stuk minder mooi. Behalve wanneer je er een mooi kussentje op legt!






