Een paar maanden geleden kreeg ik een vraag van iemand die een artikel wilde schrijven over Nora Hana. Zij was vroeger mode- en handwerkredactrice bij tijdschrift Margriet en de auteur van het artikel heeft haar zelf ook gekend. Ze had vroeger een handwerkmuseum in Drouwen (Drenthe). Veel oudere handwerksters kennen haar naam nog wel. De vraag was of ik een foto had van het borduurpakket waar ze destijds “veel succes mee heeft gehad. Het was een afbeelding van haar boerderij in Drouwen. Dat heette Vincentshof.”
Ik mailde terug dat ik die afbeelding wel eens had gezien maar op dat moment niet had maar dat ik zou blijven uitkijken. En nu heb ik hem gevonden en kan ik vragen of vragensteller er nog interesse in heeft. Maar eerst een blogje!
Achterop dit lang-bewaarde dubbelvel uit een oude Margriet staat de informatie. En dan blijkt het toch weer net een beetje anders te zijn dan gedacht. Als redactrice kwam Nora Hana in contact met iemand die een prijs had gewonnen in een handwerkwedstrijd, Sjouk Winkelman. Hana heeft haar gevraagd om haar boerderij te borduren en had haar uitgenodigd om op een mooie lentedag een kijkje te komen nemen. Winkelman was gelijk verliefd op het idyllische tafereeltje op een windstille lentedag. “Het groen was nog pril en ongerept. De oude wilde kerselaren en de appelboom naast de boerderij stonden uitbundig in bloei. Als een plaatje lag de boerderij in het verstilde Drentse land. En mevrouw Winkelman maakte er ook een plaatje van, met haar ontwerp. Met wel tien verschillende borduursteken en dertig kleuren bracht zij het tafereeltje met gobelinwol op het stramien over.”
De informatie achterop eindigt met gegevens om het boerderij-patroon te bestellen. Daar zullen er niet veel van bewaard zijn, want het was alleen een lijnpatroon met werk-en stekenbeschrijvingen, en dat soort patronen werden minder besteld en minder bewaard dan kruissteekpatronen.
Maar het gaat me om de credits, en die lagen dus niet bij Nora Hana, die een makkelijke manier had gevonden om iemand een mooi borduurwerk te laten maken van haar boerderij. Maar bij de ontwerpster, wiens naam vergeten is.
En zo ging het wel vaker bij al die Margriet-patronen van vroeger. De naam van Nora Hana stond overal bij, als de ‘producent’ of de ‘redactrice’; terwijl de namen van de echte ontwerpsters heel klein werden vermeld en veel minder aandacht kregen. Ik ben benieuwd of degene die dit artikel gaat schrijven dit ook is opgevallen.
