Het patroontekenen, zoals zich dat in de vorige en eervorige eeuw ontwikkelde, is van redelijk recente datum. Pas sinds het gebruik van de metrische schaal (centimeters en inches) rond 1820 kunnen patroonsystemen worden opgezet die zijn gebaseerd op maatsystemen. Daarvóór werden maten voor een nieuw kledingstuk genomen door middel van touwtjes of stroken papier. Het vakmanschap van de kleermaker was dan ook heel bepalend voor de pasvorm.
Kleermakers gaven de patronen die ze gebruikten ook niet zo snel prijs. En het gildesysteem waarbij de meester zijn gezel de kneepjes van het vak aanleerde, versterkte de bescherming van het kleermakersvak en de opleiding. De meesterkleermaker bepaalde hoeveel en welke kennis op de gezel werd overgedragen. Die persoonlijke handelswijze maakte dat er weinig echte oude patronen bewaard zijn gebleven, en systemen zoals wij die later kregen kenden ze ook niet.
Meermalen blogde ik over de boeken die bij de opleiding van de E.N.S.A.I.D. hoorde en nu heb ik er weer een paar. En vroege uitgave Modeteekenen en ook een oud schrift, waarop een jonge vrouw keurig haar naam schreef. Hierin werkte ze de oefenopdrachten van de opleiding uit, en zo’n schrift is voor geïnteresseerden in de naaigeschiedenis nog wel weer interessant.
Maar nu over die apparaatjes, waarvoor in een uitgave van de Rotterdamse Snijschool reclame werd gemaakt (een pagina met daarop een advertentie zit erbij). Deze schijven werden gebruikt om de maten te berekenen, en zijn zo een goede illustratie dat de ontwikkeling van het metrische stelsel ook een hele ontwikkeling in de mode-industrie op gang heeft gebracht. De lichaamsbouw van de drager van een nieuw te maken kledingstuk is bepalend voor het draagcomfort, en via allerlei berekeningen op zo’n schijf konden allerlei aanpassingen worden gemaakt. Deze twee maatschijven plaats ik in mijn shop.
En ook nog een paar vroege leerboeken over Garneeren en Afwerken, en Tailleuse.
