Dit is het kussen waarmee ik afscheid neem van de traditie om elke zondag een foto van een kussen op mijn blog te laten zien.
Het is het kussen wat ik maakte als negenjarige, waardoor de handwerkliefde stevig verankerde in mijn leven. Toen ik dit als kind maakte, merkte ik hoe leuk ik het vond om dit te doen. Toen het af was gaf ik het aan mijn moeder en zij heeft het daarna vijftig jaar in haar kamer gehad.
Mijn moeder was heus niet heel nadrukkelijk in het aanreiken van materieel of ideeën, maar op de juiste momenten mocht ik iets kopen of gaf ze wat aanwijzingen. Ik herinner me een uitspraak van haar: “als je kunt handwerken, hoef je je nooit te vervelen.” Wat heeft ze gelijk gehad! Ik leerde handwerken, en verveel me nooit!
2 gedachten over “Mijn allereerste kussen”
Wat een mooie kleuren!
Goed gedaan.
Dankje, en door je reactie ging ik nu nadenken over de kleuren: hoe kwam ik daar dan aan als negenjarige? Ik denk wel dat mijn moeder me daarmee heeft geholpen. En nu realiseer ik me ook dat die kleurkeuze er dus aan heeft bijgedragen dat het kussen zo lang bewaard is gebleven! Al die tientallen jaren bleef het kussen gewoon ‘goed’. Bijzonder hè?
En ook weer een illustratie van hoe belangrijk het is om een kind gelijk goed materiaal te geven; het kan eraan bijdragen dat een basis voor een lange handwerkliefde wordt gelegd èn dat iets heel lang bewaard blijft!