Herdenking 9/11

Vandaag is het 25 jaar geleden dat de TwinTowers – en daarmee Amerika – werden aangevallen. De herdenking daarvan is volop in het nieuws. Het was een aanslag die de wereld veranderde. Ik wil er ook wat over schrijven.

Ik gebruik een paar foto’s die ik deze zomer maakte. Op één van die superhete dagen pakte ik de fiets, dat kon alleen als je vroeg van huis ging. Een paar kilometer kon ik vlak langs de IJssel fietsen, en daar stapte ik af om deze foto te maken. Eigenlijk kon je niet eens stilstaan, zo heet was het.
Later kocht ik langs de weg drie zonnebloemen. Al gauw ging de bloem hangen. Ik stak er een breinaald in om hem overeind te houden.
Al vaker gebruikte ik foto’s van zonnebloemen op mijn blog om iets te verwoorden van de verschrikkingen die we zo vaak in het nieuws zien.
Telkens wordt de wereld opgeschrikt door vreselijke gebeurtenissen.
En soms zijn die zò groot, dat het goed is als er later herdenkingen komen. Die hebben we ook nodig, om het samen enigszins te bevatten.

De beelden van de terroristische aanslag op de TwinTowers staan nog altijd op ons netvlies. Die beelden worden nu in nieuwsfoto’s en documentaires weer in herinnering gebracht. En er zijn de berichten over de jongere generatie die de gebeurtenissen niet heeft meegemaakt, en hoe zij moeten leren begrijpen dat er een wereld vóór en een wereld nà de aanslagen is.

Velen van ons, en ook ik, hebben ook herinneringen aan waar we waren toen die eerste beelden binnenkwamen. Die herinneringen komen nu ook weer terug. Het was net na schooltijd. Een vriendje van m’n zoon kwam vertellen dat er iets ergs was gebeurd. We deden de tv aan (die we toen nog hadden) en voelden gelijk hoe enorm groot dit was. Ik belde m’n vader: “Pap, zet gauw de tv aan, Amerika wordt aangevallen!” Daarna zagen we ‘life’ hoe het tweede vliegtuigje in de tweede toren vloog. Het was teveel om te bevatten. Precies op dat moment kwam m’n dochter thuis, ze was halverwege haar krantenwijk en wilde vertellen dat ze wéér was lastiggevallen door vervelende jongens. Ik zei: “Wat erg, maar er is net nog iets veel ergers gebeurd” en ik vatte het voor haar samen en we keken samen een paar minuten.
Toen wisten we: dit is zo verschrikkelijk, dit kunnen we nu niet bevatten. Ik zette de tv uit en zei: “Laten we straks maar naar het journaal kijken, er gebeurt nu zoveel!” Ik gaf m’n kinderen snel een kopje thee, nam de rest van de kranten over en maakte de route af. Ik kwam bij het huis van een abonnee waar precies op het moment dat ik de krant in de bus wilde doen, de bewoner naar buiten kwam. Het was een leraar van school. “Hier is de krant, zei ik, maar het laatste nieuws staat er niet in. U moet maar even tv kijken.” Gauw fietste ik verder, want ik wilde m’n kinderen, tieners, niet te lang alleen laten. Een half uur later was ik weer thuis, en kwam samen aan met mijn man. Hij was eerder van zijn werk teruggekomen want niemand kon meer werken. Nu konden we met ons vieren samen het journaal bekijken. En de verschrikkelijke beelden tot ons door laten dringen.
Een paar weken later schreef mijn vader een artikel met tien punten waarin de wereld voorgoed veranderd was en zou worden. Hij was schrijver en analist van maatschappelijke veranderingen. Later vond ik dat artikel terug en constateerde dat alles was uitgekomen.

Herdenken bestaat uit meerdere aspecten. Niet alleen de verschrikkelijke beelden weer in herinnering laten komen. Niet alleen je eigen herinneringen aan ‘waar en met wie je was’ toen het nieuws binnenkwam. Niet alleen kennis nemen van de cijfers, de aantallen, de schade en de gevolgschade.
Maar ook het realiseren dat de wereld toen ècht veranderde.

Met breinaalden kun je een zonnebloem nog een tijdje overeind houden.
Maar er is heel wat meer nodig om onze wereld overeind te houden.
Voor bijna 3000 mensen was het ècht ’te heet’, en we waren geschokt om te moeten zien hoe zij in het vuur hun einde vonden.
De quilt achter mijn zonnebloem geeft iets weer van de ‘scatteredness’ van die verschrikkelijke uren in New York en van de wereld nà 9/11.