Nog altijd kom ik handwerk-tijdschriften tegen die ik nog niet kende, en dit nummer van HADAT is daar nu een mooi voorbeeld van. Het is de afkorting van Handwerk voor Alle Tijden, wat natuurlijk een heel mooie invalshoek is!
Toen dit nummer verscheen, was die ’tijd’ aanbeland bij de na-oorlogse jaren en dat was ook de tijd van papierschaarste. De redaktie deed haar best om allerlei leuke ideetjes aan te dragen, o.a. om zelf kadootjes te maken want dat spaart ook weer geld uit. Maar zij hadden ook te maken met de beperkingen en daarom moesten een paar vaste rubrieken achterwege worden gelaten, want er was niet meer papier om een dikker nummer te laten drukken.
Ook in de vragenrubriek wordt melding gemaakt van de beperking. Een abonnee (een mejuffrouw) had gevraagd of het niet mogelijk was een nauwkeurige beschrijving of werktekening te geven van de voorwerpen op de foto’s. Het antwoord luidde: “Hoewel de ruimte daarvoor ontbreekt, is het ook niet de bedoeling van alles een nauwkeurige beschrijving te geven. Wij volstaan liever met de afbeelding en enige aanwijzingen. Want is het juist niet het bezwaar van veelgelezen bladen met een beschrijving vn aan aardige jumper of een mooi vest erin, dat men later verscheidene mensen met een gelijke jumper ziet? Een zelf bedachte versiering is van groter waarde.”
Wat een opmerkelijk antwoord! Ik herken er de denkwijze van mijn moeder in; zij was heel creatief, naaide haar kleding zelf en zag er daarin heel mooi uit, maar altijd nèt anders dan anderen. Ze wilde beslist niet er hetzelfde uit te zien als anderen.
Later was dit helemaal verdwenen, en werden de patronen uit tijdschriften precies zo nagemaakt en toen de unisex op kwam zetten liep iedereen in spijkerbroek.
Nou, heel verhaal weer. Terwijl ik eigenlijk vooral nog wilde laten zien dat er nog steeds interessante oude tijdschriften te ontdekken zijn.
En dat die soms zulke leuke namen hebben! Onder het boekje legde ik een bijzonder kleedje wat ook een mooie illustratie is van Handwerk van een Oude Tijd, namelijk ruim honderd jaar geleden. Het is gehaakt met dikke glanskatoen zodat het wel macramé lijkt, en heeft een ingezet middenstuk van oude stof. Het kleedje gaat vandaag op de post, naar een handwerkdeskundige die een lezing voorbereidt over de ontwikkeling van het handwerk. En dan is het fijn om daar wat mooie oude voorbeelden bij te hebben!




