Handwerktijdschriften zochten en zoeken altijd naar mooie toepassingen voor mooie foto’s en zo zijn er vroeger ook talloze mooi gestylde geborduurde placemats en tafelkleden gepresenteerd. Op het smetteloos witte linnen stonden dan borden met bijvoorbeeld rode tomatensoep in mooi servies en dan was er weer een perfecte foto om iets geborduurds aan te bieden in zo’n tijdschrift. “Zou ik zelf nooit doen” dacht ik dan, als ik zo’n foto zag. Na urenlang borduurwerk het risico lopen op een paar vlekken die je er nooit meer uit zou kunnen krijgen? Dat leek me niks. En ik denk heel veel anderen ook niet, want ik kom vaak tafelkleden en placemats tegen die nooit zijn gebruikt, nadat ze mooi zijn afgewerkt.
Zoals deze twee, die ik recent kreeg. Ik herken in de bloemen de ontwerpen van de Haandarbejdts Fremme, die veel borduursters aanspreken. Ik zou er vandaag twee paasontbijtjes op kunnen presenteren, maar nee hoor, ik hou ze liever schoon. Geen echte eitjes dus, maar een paar mooie gekantkloste. En geen kerrie op het mooie linnen, maar een paar kerria’s, de takjes van die gele struik.
Dus toch een beetje gestyled. De placemats lijken me meer geschikt voor de sier op een mooi tafeltje met een vaasje bloemen en een paar paaseitjes in glanzend papier.
