Soms kwam ik het borduurwerkje van een hondje op een rood kussen tegen tussen m’n spulletjes. En dan kwam ik het patroon weer tegen. Maar ik had ze nog niet allebei bij elkaar gehad, want als ik het ene zag, wist ik niet meer waar het andere was. “Komt nog wel een keer”. Nu ben ik bezig met al m’n merklap-dozen klaar te zetten voor merklap-bezoek en kon ik eindelijk patroon en borduurwerkje bij elkaar treffen. Ik was zo benieuwd of het hondje en het patroon hetzelfde waren. Ja dus!
Vroeger werden zulk soort Biedemeier-patronen gebruikt om grote borduurlappen mee te borduren. Die werden ingelijst, meestal in een degelijke eikenhouten lijst, en die hingen het hele verdere leven in de kamer van de borduurster. Veel later, toen deze borduurwerken allang uit de mode waren geraakt, werden de oude patronen geliefd. Die zijn ook mooi om naar te kijken, en zou je eigenlijk ook wel kunnen inlijsten.
Ik denk dat iemand zo’n oud borduurpatroon heeft gevonden en de uitdaging aandurfde om zo’n borduurwerkje te maken met borduurzijde. Dat geeft een veel fijner resultaat, en het is ook echt mooi gedaan. Maar toch….. ergens vind ik het ook weer jammer. Er zit veel werk in en het geeft een mooi resultaat, maar ergens hóórt het toch eigenlijk met borduurwol, net als vroeger.
Maar ik ben blij dat ik deze twee nu eindelijk bij elkaar kan passen, dankzij dat ik van alles tevoorschijn haal.
