Ruim honderd jaar geleden kon een verffabrikant uit de Zaanstreek zich een sjiek huis veroorloven. Het huis werd overgeplaatst naar het Zuiderzee-museum en daar kun je er naar binnen lopen tot de touw-afbakening en een blik werpen op de inrichting. Op zulke plekken ga ik altijd op zoek naar iets van handwerk, wat dan te zien is in de oorspronkelijke entourage. Maar eigenlijk is àlles wat we tegenkomen in kringloopwinkels of marktplaatsen ooit onderdeel geweest van iemands interieur. Het werd gebruikt en gekoesterd, totdat de eerste eigenaren er niet meer waren en de erfgenamen ze niet meer wilde hebben. In dit interieur zag ik weer een geborduurd haardscherm, wat vroeger echt hoorde in een deftige kamer. Apart eigenlijk, dat je die haarschermen haast nooit ziet in het tweedehandscircuit. Zou er soms toch wel eens een vonkje zijn overgeslagen?
In de slaapkamer zag ik op het bed een gewatteerde beddesprei, van doorgestikte chintz. Deze lijkt op een kleiner spreitje wat ik deze zomer op mijn blog liet zien. Ik stuurde het een paar weken geleden op naar een liefhebber, en nu vind ik deze foto zo leuk dat ik de koper nog even een link hiernaar ga sturen. Zò droeg het kostbare beddegoed dus ook bij aan het luxe gevoel van de vroegere bewoners.
De fabrikant liet zijn welvaart graag zien aan de buurt; het huis heeft een mooie klokgevel en een classisistische deurpartij en ook in de tuin is te zien dat hier geld te besteden was.
1 gedachte over “Een sjiek huis uit de Zaanstreek”
Mijn moeder kwam tot ieders verbijstering ook eens een eikenhouten geborduurd haardscherm thuis, want we hadden niet eens een open haard oid. Ze had het niet kunnen weerstaan, dat prachtige crewelwork. Het houtwerk was ook prima. Het blijft een sta-in-de-weg, maar wel een mooie! Toch, f25 was in die tijd best veel als je nagaat dat een geheel servies op een vlooienmarkt voor een tientje wegging. En ik kan het niet over mijn hart verkrijgen hem te verkopen, want hij is prachtig en je hebt gelijk: je ziet ze niet vaak.