Een zussenzondag begon bij het Berceau in Baarn. Daar was ik dit voorjaar ook, voorafgaand aan een begrafenis van een tante van mijn man. Ik hing toen een sjaaltje aan de toen nog kale takken. Nu wilde ik dat opnieuw doen, maar m’n sjaaltje bleef niet goed hangen en die zussen liepen al door dus je kunt niet goed zien dat het een driehoekig sjaaltje is in een mooi motief. Toen mijn handwerktante twintig jaar geleden overleden was, nam ik dit sjaaltje mee uit het huis wat we helemaal leeg moesten halen. Ik vond het mooi en gebruik het soms.
Het was koud en guur en in het huis van m’n zus kregen we erwtensoep en kwamen we weer bij. Terwijl zij die soep klaarmaakte, bewonderde ik het wandkleed aan de muur, wat ik wel vaag herkende maar ook weer een beetje vergeten was. Het was een onafgemaakt wandkleed van diezelfde tante, en m’n zus heeft er nu een rand omheen gemaakt. Zodat het in de herfst kan hangen. Het snoer van de oplader naast de deurklink is van mij, want ik bleef een nachtje slapen. Omdat er zoveel bij te praten was.
Overal in haar huis zie ik altijd allerlei handwerken die ik herken en die een lange geschiedenis hebben. Ik vind het altijd fijn om een tijdje bij m’n zus op de bank te zitten om bij te praten, in die vertrouwde sfeer. Het breiwerk links in de hoek is mijn breiwerk, waar ik weer een flink eind mee opschoot.
Het borduurwerk wat tante Sophie niet had afgemaakt, is natuurlijk nog veel ouder dan de twintig jaar sinds haar overlijden, vermoedelijk komt dit uit de zestiger jaren. Toen was het in de mode om met steelsteek en platsteek te borduren. En nu is dit ook weer helemaal hip!
November is een goede maand om terug te denken aan dierbare tantes die dit jaar of al langer geleden zijn overleden. Wat hebben zij ook veel gehandwerkt. Het leven intens beleefd. Genoten van de mooie dingen. De seizoenen ondergaan. Telkens komt onze handwerktante weer terug in de gesprekken met mijn zussen en ik vind het heel fijn dat we dat zo af en toe met elkaar kunnen delen.
Zij gingen al eerder door de levenspoort of de poort van de dood maar we blijven aan hen denken!
En in de loop der jaren heb ik al vele keren gemerkt dat het koesteren van de handwerken van onze voormoeders een hele goede manier is dat te doen. Het zijn handwerken met speciale betekenis, omdat ze door hùn zijn gemaakt.
Hebben jullie ook zulke handwerken van oude tantes, die je al vele jaren koestert? Of die je niet kon wegdoen, en uiteindelijk deed je er wat mee?
En we blijven als zussen ook weer zelf verder breien! Mijn zus liet me twee sjaals zien die ze recent heeft gebreid en waarvoor ze vroeg of ik voor haar in de uitverkopende wolwinkel sjaalclips wilde kopen. Nu kon ik ze aan haar geven. Zonder dat ik die sjaals had gezien, had ik precies de goede spelden voor haar uitgezocht!












1 gedachte over “De handwerken van onze tantes”
Mijn peettante heeft geborduurd voor mij.
Ik kreeg het schilderij toen ik 10 jaar was, handwerken was niet echt haar ding.
De afbeeldingen zijn een samenvatting van mij familie historie tot ik geboren werd
Sindsdien heeft het altijd een plekkie in mijn (slaap)kamer gehad