In het Wereldmuseum in Leiden: na een tijdje wen je aan een grote donkere ruimte waar je je niet helemaal op je gemak voelt, en onder ga je de totaalervaringen van geluiden, bewegende beelden op de muur, mysterieuze voorwerpen en de harde stemmen van andere bezoekers die te hard praten omdat ze zich kennelijk ook niet op hun gemak voelen. En na een tijdje lukt het dan om de vele bordjes te lezen die uitleg geven aan wat er allemaal te zien en te horen is in de zalen van het museum.
Het is tien jaar geleden dat ik dit museum bezocht, en thuis las ik dat blogje nog eens na. Daardoor zag ik dat ik nu weer precies dezelfde foto’s had gemaakt van een opstelling van oude Maya-kleding. Waarschijnlijk omdat het de enige kleding zonder vitrine is, dus dat liet zich makkelijk fotograferen.
De weefculturen van de oude stammen in Zuid-Amerika zijn beroemd en vaak beschreven, o.a. in vele boeken en tijdschriften. Tijdens vroegere eeuwen wereldhandel zijn er ook altijd veel voorwerpen meegenomen uit verre landen, die hier in Nederland intrigerend werden bevonden. Het Wereldmuseum in Leiden is het oudste wetenschappelijke etnografmische museum ter wereld. Het werd opgericht door Von Siebold, die zijn verzamelde voorwerpen aan het publiek wilde laten zien. Later heette het lange tijd het Volkerenmuseum en nu dus Wereldmuseum. De collectie bestaat uit meer an 450.000 objecten.
Door zijn wetenschappelijke oriëntatie en verzamelgeschiedenis heeft dit museum een focus op wereldwijde culturele geschiedenissen. De thema’s die je hier terugziet zijn iconen van de wereld, de schoonheid van inheemse leefwerelden en hun strijd voor onafhankelijkheid en herstel van historisch onrecht. De tentoonstellingen moedigen aan na te denken over wat het betekent om mens te zijn, wat onze connectie is met de wereld om ons heen en hoe we in relatie staan tot elkaar. Vandaar die wervelende en soms verwarrende presentatie in overvloeiende beelden en geluiden, en het opdoemen van de belichte voorwerpen uit het halfduister.
