Waar zou ik dit tasje nou weer hebben opgehangen? Vaste lezeressen van dit blog herkennen wellicht het tasje; ik nam het vaker mee en liet het dan soms zien op mijn blog. Nu hangt het tussen het frisse groen van net ontloken blaadjes van een groepje Berkebomen. Lijkt niks bijzonders, maar de achtergrond is toch wel wat anders dan in een bos.
In Rotterdam stond ik vandaag voor het spiegelende gebouw Boymans van Beuningen. De meeste mensen staan eerst een paar minuten naar boven te staren, tot ze zichzelf ontdekken op de spiegels en dat deed ik natuurlijk ook. Nogal indrukwekkend dit. En als je dan toch naar boven kijkt, dan zie je daar bovenop het bosje Berkebomen wuiven in het april-windje. Daar wilde ik wel even staan, en dat even werd al gauw een uurtje. Een tijdje verpozen bovenop dit imposante gebouw.
En tegelijkertijd genieten van het bijzondere uitzicht op Rotterdam, met de hoge skyline torens.
Daarna ga ik naar binnen, want in een Depot met 155.000 voorwerpen is meer dan genoeg om te zien. Ik heb me laten verrassen door de opgestelde kunst in het glazen gebouw met de stalen trappen. Sinds een paar dagen is er een nieuwe tentoonstelling onder de titel Pixel Pioneers. Hierin is te zien hoe kunstenaars spelen met technologie en hoe uitvindingen, zoals de pixel, kunst en cultuur van nu hebben beïnvloed.
Daar denk ik een tijdje over na. Tijden veranderen, de wereld verandert, kunst verandert en mensen veranderen. Ik ook. Ik vind het bijvoorbeeld al een tijdje niet meer zo leuk om m’n tasjes aan gebouwen en geboompte te hangen. De foto wordt er wat persoonlijker door, en dat heeft altijd heel goed gewerkt want dan werd het een blogfoto in een herkenbare eigen stijl. Maar ik vind dat het nu uitgewerkt is.
Na de Pixel-Pioneers-Presentatie loop ik weer naar buiten en neem met bewondering de stad in me op. Hoge gebouwen, brede straten, veel groen: een prachtige stad. En altijd denk ik dan weer aan hoe het er hier tachtig jaar geleden moet hebben uitgezien. Daar kennen we de verschrikkelijke foto’s van.
Er is nog meer dan genoeg te zien. Een monument voor Erasmus bijvoorbeeld. Daarachter de Laurenskerk.
Ik ben hier met één van mijn kinderen en we hebben een bijzondere dag, die we afsluiten in de binnentuin van het oude gemeentehuis. Dit gebouw en ook de Laurenskerk zijn de enige belangrijke gebouwen die gespaard zijn gebleven bij de bombardementen. Heel de stad, àl die hoge en markante gebouwen, is allemaal later opgebouwd.
Tijden veranderen, grote denkers en kunstenaars verstaan de tijd en geven die vorm, steden worden bewoond door nieuwe generaties en nieuwe bevolking, de wereld verandert maar bruist ook nog steeds. Pixel Pioneers zijn allang uitgegroeid tot Pixel Overvloed. Ik besluit dat mijn pixel-tasje hierna niet nog een keer op een blogfoto hoeft.
