Het is winter en ’s morgens vroeg kun je nog geen foto’s maken. Nou ja, het kan wel, maar ze worden niet mooi. Veel te korrelig en onscherp. Toch voor één keer eens zo’n donkere foto.
Want dadelijk komen ze weer, de werkbusjes voor ons huis, precies voor de kamer waar mijn computer staat. Ik wil mijn blogje af hebben en andere dingen gaan doen. Twee weken gaat het nu al zo, elke dag om kwart voor acht al dat lawaai vlakbij. De busjes worden geparkeerd voor het buurhuis, en omdat daar de stoep dan bezet is wordt er voor ons huis gezaagd en geslepen. Er is weer eens een verbouwing gaande en dat duurt meestal een paar weken. Dat snerpende geluid van het slijpen van tegeltjes is het naarste om te horen; daar kan ik me ècht niet bij concentreren.
Op de eerste maandag van het nieuwe jaar wilde ik na de drukke december even rustig aan doen en een beetje uitslapen. Maar toen werden we wakker door het lawaai van het plaatsen van een container, waar het puin in moest komen. “O nee, niet weer”, dacht ik, maar het was wel zo. Toen schreef ik een blogje dat ik m’n shop nog even dicht hield, vanwege de sneeuw. Ik ging lekker wandelen in de witte stad en oudere mensen bezoeken en heb me prima geamuseerd. Dus het was niet zo dat ik niet naar buiten wilde met bestellingen die naar de post moesten, maar dat ik niet in m’n werkkamer wilde zitten vanwege de herrie.
M’n blogjes en m’n bestellingen doe ik nu op de momenten dat het weer rustig is, en dat gaat ook best. Ik moet wat meer improviseren en dat gaat prima. En vaak ook wat foto’s maken alvast voor de volgende dag, en dat deed ik ook al vaker en gaat ook prima.
Maar vandaag dus niet. Omdat ik er na twee weken nu genoeg van heb, van al dat geïmproviseer. De herrie is vooral ’s morgens tussen acht en tien, als ik mijn dagelijkse blogje wil maken. En nu is dan deze recente herrie-klus de aanleiding om te besluiten:
Voortaan blog ik niet meer altijd ’s morgens, zoals ik het jarenlang gewend was. Maar op momenten dat het mij uitkomt. Dat zal heus nog wel meestal ’s morgens zijn, maar na twaalf jaar dagelijks bloggen wil ik gewoon wat meer armslag.
Ik heb de bezoekers-statistieken een tijdje bijgehouden en weet dat er veel mensen zijn die mijn blog ’s morgens aanklikken, als een soort onderdeel van hun ochtend routine. Daarom wil ik het hier nu ook zeggen: Als ik soms wat later blog, dan niet verbaasd zijn.
En nu dan mijn batik sjaaltje in volle glorie: déze foto had ik al wel al eerder gemaakt. Ik ben dol op batik en hou van deze kleuren. Echte winterkleuren!
En die winterkleuren om mijn hals zijn een mooie reminder dat de winter ook bedoeld is om wat rustiger aan te doen.






1 gedachte over “’s Morgens bloggen”
Vervelend zoiets, wij hebben ook een tijdje piepende machines vlakbij gehad, als ze achteruit rijden, gaat het piep-piep. Soms gingen we dan maar even ergens naartoe.
Kunnen ze het niet omdraaien, de geparkeerde busjes bij jouw voor de deur en de “werk-busjes” voor het huis waar verbouwd wordt? Lijkt me logisch.
Sterkte hoor.