Twee jaar geleden, toen de we allemaal geschokt waren over de gebeurtenissen in Israël, maakte ik een paar blogjes over Palestijns handwerk. Ik was getroffen door een foto in een oud boekje, van wol die op het strand ligt te drogen. Op dat moment waren er foto’s in het nieuws van lange rijen mensen die op ezels probeerden te vluchten, na bombardementen. De laatste zin van het blogje daarover was: “Zal er ooit weer wol liggen te drogen op het strand van Gaza?”
Vaak heb ik nog gedacht aan die foto. Ik dacht eraan hoe boeken (waar ik zo graag mee bezig ben) herinneringen kunnen vasthouden van bevolkingsgroepen die op traditionele wijze eeuwenlang zichzelf hebben gevoed en gekleed. Met primitieve middelen kwamen ze tot topprestaties en hoogstaande kunst en eigenheid. Maar oorlogen en conflicten kunnen dat allemaal wegvagen.
Het boekje waar die foto in stond werd besteld, maar ik vond nog een ander exemplaar en dat werd ook besteld en ging gister op de post. Voordat ik het verstuurde bladerde ik het nog eens door. Ik wilde die foto nog eens zien. En nu op dit moment is er een andere foto in het nieuws: lange rijen auto’s op het strand van Gaza. Ezels zijn er allang niet meer, hoe zouden ze die dieren eten moeten geven? Al die mensen, die twee verschrikkelijke jaren hebben overleefd, moeten nu toch vluchten, al kunnen ze nergens heen. Want het grondoffensief is begonnen en nu wordt àlles gebombardeerd. We dachten dat het niet erger kon dan het was, maar het blijkt toch nog weer erger te zijn.
Bij een ander blogje, waarbij ik het bovenstukje van een Palestijnse jurk liet zien, schreef ik dat de waarde van een mens mede wordt benadrukt door kleding. Prachtig borduurwerk heeft eeuwenlang de identiteit van mensen in het Midden Oosten mede tot uiting gebracht.
Nu zien we schokkende beelden. Van mensen die in plassen bloed tussen het puin liggen.
We zijn opnieuw ontsteld. En het is moeilijk om met je gewone werk bezig te gaan. Wetende dat er elk moment weer zoveel mensen gedood worden. Grondoffensief….. verschrikkelijk!
