In een pre-historisch museum, zoals hier in VONK, kun je heel ver teruggaan in de tijd, althans voor je gevoel. Je loopt rond en alle informatie die je hebt over vroegere periodes wordt zichtbaar en voelbaar. Zo moet het zijn geweest voor de mensen vroeger, zoals je het in die gereconstrueerde huisjes ziet.
Ik kan daar altijd helemaal in opgaan, en maak dan vaak foto’s van textiel-in-context, zoals deze doek die op een tafel lag. Zulke foto’s kan ik dan gebruiken voor m’n blogjes. Maar nu zijn deze foto’s alleen een opstapje voor een blogje over een bijzondere ontmoeting.
Ik heb me wel eens afgevraagd: zou het mij ook eens kunnen overkomen dat ik zomaar iets heel onverwachts meemaak? Dat je iemand tegenkomt die je heel lang niet hebt gezien? En dat je elkaar dan gelijk herkent en in de armen valt? En dat je dan gelijk die klik hebt?
Ja!
Nèt na het maken van de foto van het weefgetouw, in een vrij donker historisch huisje, liep er iemand naar me toe en vroeg: Ben jij ……? Ongelooflijk, hoe snel je hersenen dan kunnen werken en in een flits tientallen jaren van herinnering samenvoegen tot de juiste uitroep van herkenning! Iets in haar voorkomen, haar stem, en je weet in het halfdonker wie het is. Samen nog op school gezeten en een jaar op dezelfde opleiding. Dus we vielen elkaar in de armen, keken naar elkaar, lachten en begonnen gelijk te praten. En er waren zòveel raakvlakken! Zij liep hier óók rond omdat ze geïnteresseerd is in oude ambachten en technieken en ik vertelde maar gelijk even dat ik net een weefgetouw stond te fotograferen voor een blogje. “Heb ik ook net een foto van gemaakt”, zei ze. Echt ongelooflijk!
Toen we emails hadden uitgewisseld en met nog twee omhelzingen afscheid van elkaar hadden genomen dacht ik steeds: Hier had ik nog wel wat langer samen willen zitten en bijpraten, en hier, en hier. Mooie plekjes genoeg in dat museum, wat niet alleen de pre-historie tot leven bracht maar nu zelfs een stukje van m’n eigen geschiedenis!
