Een tweede serie foto’s die mijn man maakte. Hij houdt ervan om sterk in te zoomen. De bovenste foto is gemaakt bij zonsondergang aan het strand. Geen cliché-foto van de oranje bal die naar de horizon zakt, maar de weerschijn in het gegolfde zand.
Of in te zoomen op de korstmossen op een ijzeren hek.
Er zit een onregelmatige regelmaat in de natuur, die met inzoomen nog krachtiger wordt.
Hij heeft altijd oog voor hoe kleine plantjes kans zien om te groeien tussen de stenen.
En soms grotere muurbloemetjes.
Hoe één bloem zich kan staande houden in een omgeving van beton, met weinig grond om in te wortelen.
En dan weer trekt z’n lens naar de regelmaat van jonge planten in een akker,
of bodembedekkende planten van allemaal dezelfde kleur en vorm.
Er zijn altijd wel lijnen om te volgen en structuren om te zien en dat maakt zijn manier om te fotograferen boeiend.
