Over het oude handwerkgereedschap van alledag, waar vroeger de huisvrouwen de kleding voor hun gezinnen mee naaiden en verstelden, schreef Hennie Stevan een prachtig boek: Uit kiep en bazaar. Veel van de spullen die elke huisvrouwen bijna elke dag nodig hadden werden geleverd door marskramers die, vaak vanuit Duitsland, de huizen langsgingen om hun spullen aan te bieden.
Er is ook een kleiner boekje verschenen: Uit Grootmoeder’s naaikistje. Net als iedereen die van oude handwerkspulletjes houdt, ging het bij de schrijfster op dezelfde manier: ze kreeg wat oude spulletjes van een overleden mevrouw en raakte geboeid door het gebruikte gereedschap. In een doosje zaten een versleten meetlint, haaknaalden, een vingerhoed, een tornmesje een maasbal en een blikken reclamedoosje met naalden en spelden. Alles droeg de sporen van intensief gebruik, maar in plaats van weggooien wilde ze er nog wat meer bij verzamelen. Ze deed er ook onderzoek naar en leverde met haar (inmiddels opgeheven) museum voor de naaldkunst en met haar boeken een bijdrage aan het overzicht van wat er zoal allemaal is gemaakt en gebruikt op het gebied van handwerkgerei.
Ik legde het boekje open op de pagina van de papieren naaldenboekjes. En daar is van alles over te weten en dat maakt die nostalgische boekjes nog leuker. Het gebruik van spelden en naalden heeft een lange geschiedenis, en in de jaren dertig van de vorige eeuw werden de papieren boekjes met de mooie afbeeldingen gebruikt voor reclame. Ook over de speldenkussens, maasballen, naaldenkokers, knopenkaartjes, garenkaartjes en andere fournituren is van alles te lezen in het leuke kleine boekje wat ik nu in mijn shop plaats.
