Daarachter ligt de Waal. Ik sta op de dijk bij Beuningen, waar ik net naar de tandarts ben geweest. Het was weer intensief, en nu heb ik behoefte om even bij te komen. ’s Morgens voor vertrek had ik een armzwaai vol met gehaakte kleden meegenomen. Die ga ik daar op dat hek ophangen.
Vorige week had ik nog een bezoekster, die vertelde dat ze mijn blogjes al heel lang volgt en dat ze zich de blogjes over mijn tandartsbezoeken goed kan herinneren. Ook dat ik altijd wat meenam, als ik na afloop ging wandelen in de uiterwaarden. Toen bedacht ik: “Dat ga ik dan nog één keer doen!”
Maar eerst wandelen, en nog wat toelichting geven. Ik heb wel meer reacties gehad op de blogjes na mijn tandarts-bezoeken. En soms merkte ik dat mensen die blogjes daarover niet helemaal begrepen. Ze vonden het ongemakkelijk. Of ze vonden het niet thuishoren op een handwerkblog. Maar ik had er een boodschap bij, en die probeerde ik subtiel over te brengen, namelijk dat het leven niet altijd gemakkelijk is. Iedereen heeft z’n zorgen, beperkingen, moeites en pijn. En ik dus ook. Dat liet ik tussen de regels door een beetje merken, en daarmee sprak ik begrip uit voor veel bloglezeressen die óók hun zorgen, beperkingen en moeites hebben. Ik krijg soms mailtjes van mensen die mij daarover wat vertellen, en dan ook zeggen hoeveel handwerk voor hen betekent. Dus wilde ik op mijn blog iets herkenbaars doorgeven. Voor mij waren de gebitsproblemen van een paar jaar geleden lastig en het kostte veel energie om via een beugeltraject m’n gebit weer in orde te krijgen. En anderen hebben weer andere moeites.
Zo, uitgewandeld. En een hoop zeldzame plantjes gezien. Nu nog dat hek benutten!
Het begon bij mij heel lang geleden al, die drive om te willen haken en breien! In een vorige handwerk-periode, toen ik een jong gezin had, had ik veel gebreid en daar waren nog allerlei restjes van over. Toen we verhuisd waren, besloot ik al die restjes achter elkaar op te maken. Eerst de witte en lichtgrijze restjes: dat werd de omslagdoek links op het hek. Daarna een dekentje/omslagdoek met rode restjes. Een héérlijk ding, die ik enorm veel heb gebruikt. Het was nog lang voor de haakhype waarin allerlei mooie foto’s op internet verschenen, dus ik haakte gewoon wat. Lekker spelen met de kleurtjes, dat ging gewoon fijn.
In diezelfde tijd, ongeveer dertig jaar geleden, ontstond ook deze grote gehaakte deken, van allerlei gekleurde restjes. Ik haakte banen die ik later aan elkaar zette. En ik zal hem wel ergens een keer op m’n blog hebben laten zien.
En nou doe ik dat dus niet meer. Dat meenemen van allerlei handwerken naar mooie plekjes.
En de boodschap van al die Waal-blogjes is nu ook wel duidelijk: Het leven is niet altijd alleen maar leuk en makkelijk. En gezondheid is een groot goed, en het kost soms veel energie om het goed te houden of weer goed te krijgen. Dat herkennen jullie vast wel.
Maar wàt een voorrecht, om dan na zo’n deskundige medische behandeling, weer te kunnen genieten van wat er allemaal kan en mag!
