Alle foto’s op deze blog zijn door mij gemaakt, behalve een één of twee keer een foto van een bloglezeres en een aantal foto’s die mijn man maakte. Fotograferen werd – naast schrijven – een andere passie en ook hier genoot ik volop van de ongelooflijke mogelijkheden die de techniek bood. Als kind zag ik mijn vader foto’s maken (dat werden ‘dia’s, waar we samen op dia-avonden naar keken), en ontzettend blij was ik toen ik later zelf een fototoestel kreeg. Ik wilde de belangrijke dingen van m’n leven vastleggen en dacht goed na over elke foto, die misschien belangrijk zou zijn voor ‘later’.
Op elke vakantie ging er een fototoestel mee en thuis maakte ik dan plakboeken van de afdrukken. M’n verste reis maakte ik naar Papua Nieuw Guinea en daar schoot ik maar liefst vijf rolletjes vol want daar zag ik zòveel moois wat ik op de foto wilde. Nog steeds koester ik die foto’s, maar ik weet ook nog hoe lastig het was om telkens eerst na te denken of ik die foto wel of niet ging maken want ik kon daar geen rolletjes bijkopen. Dus zuinig zijn met de beschikbare film.
Een paar jaar na die reis kocht mijn man een eerste-generatie digitale camera en daar konden we het tweede deel van ons gezinsleven mee fotograferen. Wat een genot, om nu naar hartelust volop foto’s te maken en niet meer na te denken over of een rolletje bijna vol is! Na die eerste camera volgden er meer want hij houdt de ontwikkelingen goed bij en ontwikkelde een eigen natuur-structuur-foto-stijl.
In 2013 gaf hij aan mij een Fuji-camera op mijn verjaardag en daar was ik zo blij mee dat ik wel een blog wilde beginnen. Hij maakte een Tumblr-blog voor me aan (dat was toen heel hip) en de volgende dag, op 1 januari, begon ik te bloggen. Met die blog meegeteld heb ik dus nu geen 12,5 maar ruim 15 jaar geblogd en dagelijks foto’s gemaakt.
De Fuji-camera kreeg nog een opvolger, en hoewel het high-end camera’s waren heb ik er toch eigenlijk nooit zo goed mee kunnen fotograferen. Ik dacht wel dat het allemaal prima ging, maar toen kreeg ik een mobiele telefoon en merkte ik het verschil. Vanaf de eerste dag dat ik die had liet ik m’n dure camera liggen. In één klap voorbij, want de camera van m’n mobiel was véél fijner! Mijn zoon had een goed advies gegeven voor een Samsung met een op dat moment beste camera en ik was uitermate verrast over de nieuwe mogelijkheden. Ik weet nog dat ik op mijn blog de eerste foto’s van de klaprozen liet zien, die ik met m’n nieuwe mobiel maakte.
Inmiddels hebben àlle ‘mobieltjes’ zo’n goede camera en is een scherpe foto niet uitzonderlijk meer.
Maar wàt een ontwikkeling hebben die fototoestellen doorgemaakt! Ongelooflijk! Vanaf de eerste dia’s uit mijn jeugd tot nu haarscherpe foto’s die je in een handomdraai kunt maken!
En een bijkomend voordeel van die mobieltjes is ook: niemand kijkt er meer van op dat je ergens een foto van maakt. De eerste tien jaar van mijn blog was ik altijd wat schuchter met het maken van foto’s in openbare ruimte. Je richt je lens ergens op, dat kan als intrusive worden ervaren dus daar moet je wat voorzichtig mee doen. Nu hoeft dat niet meer, want iederéén maakt altijd en overal foto’s.
Bij een dagelijkse blog horen ook dagelijkse foto’s; dan blijft het actueel. De meeste foto’s bij de meer dan 9000 blogjes zijn op de dag van publiceren van het blogje gemaakt, en dat gaf ook een eigen karakter aan m’n blog. Het waren vaak foto’s die ik op dàt moment wilde maken, doordat ik wat spulletjes bij elkaar schoof en een compositie maakte. Of, wanneer het foto’s waren van een uitstapje of vakantie: dan wilde ik ze zo snel mogelijk publiceren en niet laten liggen, dus dan schreef ik zo snel mogelijk na thuiskomst m’n blogjes. Dat vond ik ook bij ‘dagelijks’ horen: niet teveel ophopen en de dagelijkse gang erin houden.
Héél veel fotoplezier heb ik gehad!
En heel veel plezier in het delen van al die foto’s op mijn blogs!
