De eerste dagen na het opengaan van miljoenen knoppen zodat de frisse groene blaadjes tevoorschijn komen zijn misschien wel het mooist om dan te wandelen. Voor ons stond weer een etappe van het Veluws Zwerfpad gepland, en we vonden dat we boften, om juist nù hier te kunnen zijn.
Bij de start van onze wandeling met een groepje andere wandelaars kwamen we bij het geografische Middelpunt van Nederland. Vlak voor vertrek had ik bedacht dat ik daarvoor iets bijzonders wilde meenemen voor een foto en had ik nog snel een kompas-blok op een katoenen tasje genaaid. Achter de steen zat iemand die het voor mij vasthield maar z’n hand heb ik weg gefotoshopt. Geen tijd om nog een rondedansje te maken rond de zwerfkei want de groep wil door.
We lopen langs verschillende cultuurhistorische landschaps-elementen zoals deze (nagebootste) oude Romeinse put in een grote kuil die van zichzelf ook al een put is. Op die plekken ligt vaak een metalen driehoek die verwijst naar het middelpunt.
Bij een reconstructie van een boerderij uit de IJzertijd is onze eerste pauze. Hier liggen ook Celtic Fields (raatakkers) en we krijgen een beetje een idee hoe het leven hier vroeger is geweest in dit oude gebied in het midden van het land. De sporen van bewoning gaan ruim meer dan 2000 jaar terug.
Onze route loopt over de Goudsberg en nu de paardebloemen bloeien lijkt die inderdaad van goud. Op de top van de berg, midden in het Luntersche Buurtbosch, staat uitzichttoren De Koepel. Daar hebben we onze tweede pauze, want die heb je wel nodig als je twaalf kilometer loopt.
Weer een prachtige wandeling gemaakt, en nu voel ik m’n benen wel. Tijd voor m’n handen om nog wat breipennen te bewegen.
