‘Tatting‘ is de Engelse naam voor wat bij ons bekend is geworden als ‘Frivolité’, en dat laatste is natuurlijk de Franse naam voor een techniek die gebruikt werd om decoratieve en ‘frivole’ kantjes te maken. De techniek werd razend populair in Engeland, in de Victoriaanse tijd, de tijd waarin kraagjes en kleding uitbundig versierd moesten worden. ‘Tatting’ was een manier om een soort namaak-kant te maken, maar al gauw werd het een zelfstandige techniek. En die techniek bleef ook wel nog lang bekend in het handwerkonderwijs en in de vorige eeuw zijn er in ons land ook wel aparte boekjes over verschenen. Die boekjes heb ik allemaal al wel eerder op mijn blog besproken; nu nog wat Engelse boeken, uit het land waar deze techniek zo groot is geworden.
Sommigen verwarren Frivolité met een haaktechniek, maar het is een knooptechniek. Er is wel gedacht dat de techniek voortgekomen is uit de decoratieve knopen die zeelieden gebruikten, en dat die later werd overgenomen en steeds verfijnder werd. Het zou kunnen dat er verwijzingen zijn naar het ‘knotting’ van de 17e eeuw, maar de meeste experts denken dat de echte geknoopte frivolité-kant pas in de vroege 19e eeuw opkwam.
Overigens bestaat er ook een
Voor deze techniek heb je alleen maar draad en een spoeltje nodig, dus het was (en is) goedkoop en toegankelijk. Het spoeltje wordt gebruikt om de draad door de lussen te halen om halfronde vormen te maken.
Die spoeltjes konden natuurlijk ook weer zo mooi mogelijk gemaakt worden, zodat de adellijke dames wat te showen hadden. Er zijn veel voorbeelden van afbeeldingen waarop rijk geklede vrouwen in high society-kringen staande hun kantjes maken, waarbij het spoeltje dan onderdeel is van hun chique uitstraling.
Mijn handwerktante was een frivolité-maakster; zij maakte het kleedje op de onderste foto. Echte kunstwerken konden er mee worden gemaakt. Maar ook veel kleinere kantjes en kleedjes, en de patronen daarvoor vind je in deze boeken.
Overigens zijn er tegenwoordig ook patronen voor ‘cro-tatting’ (crochet-tatting), en daarbij wordt wèl een haaknaald gebruikt, maar deze (oudere) boeken beschrijven de techniek met een spoeltje.
