We kwamen weer terug van een weekje weg en vonden de tuin behoorlijk veranderd. Ik liep een rondje door de vrieskou en keek naar het afvallende blad van onze bomen. De natuur snoeit zichzelf in haar jaarlijkse herfstritme, de buren hebben ingrijpend gesnoeid waardoor onze schutting nu op omvallen staat, en zelf moet ik ook wat gaan snoeien.
Maar eerst mijn eigen jaarlijkse ritueel om een foto te maken van mijn oude lievelingskussen onder de roodverkleurde acer.
We waren ook een paar weken bij onze dochter, waardoor ik wat minder blogde dan normaal. Ik maakte bij haar mijn oktobervest af en zij paste het en toen was het niet meer van mij maar van haar, want het stond haar mooier dan mij. Nu maak ik voor mezelf een nieuw vest, van hetzelfde patroon, en dat wordt dan misschien m’n novembervest.
Maar misschien ook niet, want de natuur en die snoeibeurten leren mij dat het nu de tijd is van de verstilling en ik wil dat retraitegevoel ook nog wel wat langer vast houden.
Er is een tijd voor alles, haasten en teveel willen is niet goed.
En nu is het de tijd van de afvallende bladeren.








