De schoonheid van bloemen is ongeëvenaard: de kleuren, het openbloeien van de knoppen, de teerheid en vergankelijkheid. Altijd verrassend, boeiend, vrolijkmakend, en iedereen geniet ervan. En kunstenaars geven ze op talloze manieren weer in hun kunst en schoonheid.
En die kunstenaars en creationisten leggen zich er daarbij niet bij neer dat die schoonheid ‘ongeëvenaard’ zou zijn. Een compositie van een bosje bloemen, kunstig geschikt in een vaasje, is vaak nòg mooier dan wanneer de bloemen op hun stengels in de grond staan. De compositie is meer dan de som der delen!
En dan schilderen: een weergave maken die nòg mooier tot hun recht laat komen hoe mooi die bloemen zijn. Weer een verrijking!
En dan een rand eromheen: weer een toevoeging!
En dan alles op een bord schilderen en dan maakt een vakkundige pottebakkerij er een serie van, bijvoorbeeld Makkums aardewerk. Weer iets prachtigs!
En dan kan dat moois óók nog eens geborduurd worden. Dat is toch leuk, of niet soms?
