Direct na de Tweede Wereldoorlog was er een grote behoefte om het land weer op te bouwen en alle goede en gedegen vakkennis opnieuw te benutten en bij te dragen aan welvaart en waardigheid. Er werd een Maandblad voor Mode en Bekledingstechniek uitgegeven voor de Maatkleermakerij. Dit was een uitgave van de Rotterdamse Snijschool, in samenwerking met een uitgeverij in Doetinchem. Niet alleen vakkennis over het kleermakersvak vond hierin een plek, maar ook de kennis over de stoffen, waar zòveel mensen verheugd over waren dat die weer verkrijgbaar waren. Voor het maken van kleding brak een bloeitijd aan!
De Rotterdamse Snijschool bestaat binnenkort honderd jaar. Het is een opleiding die is ontstaan in een tijd van gedegen kennisoverdracht, en dat ging decennia lang zo door. Maar aan het eind van de vorige eeuw zonk het in en was er haast geen belangstelling meer voor. Zou de school moeten worden opgeheven? Er kwam een nieuwe directeur en hij vond dat dit waardevolle erfgoed het alleszins waard is om levend te houden. Onder zijn leiding ging de school weer bloeien. Op de website van de Rotterdamse Snijschool vind je een filmpje waarin dit wordt toegelicht.
De tijdschriften Kleding die ik nu in mijn shop kan plaatsen zijn uit de vijftiger en zestiger jaren. Ik heb ze met plezier doorgebladerd omdat ze zo’n tijdsbeeld geven van de periode dat ik klein was. Bij een vorig blogje over oude naai-tijdschriften schreef ik dat het hiermee bezig zijn me wel wat deed, misschien wel het meest van al die andere tijdschriften die ik door mijn handen heb laten gaan. Deze tijdschriften geven zò treffend de leefwereld weer van mijn moeder en familie. Zoals zij gekleed waren, en zoals mijn moeder deze patronen ook gebruikte om zelf van alles te naaien, heeft invloed gehad. In de tijdschriften herkende ik ook de foto’s in oude familie-albums. Dit was niet alleen de mode, maar ook de hele stijl en uitstraling van hoe vroeger mensen gekleed hoorden te zijn.
Dus het filmpje van die Rotterdamse snijschool sprak me ook aan: dit culturele erfgoed, van zòveel vakkennis op het gebied van de Kleermakerij, mag niet verloren gaan! Mooi dat het is gelukt om mensen opnieuw te interesseren voor het maken van je eigen kleding. En ik vind het ook mooi dat ik deze oude (en zeldzame) Nederlandse Kleding-tijdschriften hier kan laten zien en in mijn shop kan plaatsen. Ook déze tijdschriften geven het ’tijdsbeeld’ op het gebied van ‘handwerk’.
Deze tijdschriften zijn verschenen vanaf 1947 tot en met 1953.
4 gedachten over “Tijdschriften Kleding”
Wat leuk, Margriet! Ik heb met veel plezier als hobby de vakopleiding bij de Rotterdamse Snijschool gevolgd en daar is mijn passie en waardering voor het kleermakersvak begonnen.
Hallo Corine,
Bedankt voor je reactie, die ook leuk is voor anderen om te lezen!
Dankzij jou had ik die informatie over de Rotterdamse Snijschool; dat vond ik erg leuk om te weten.
In de jaren 50 heb ik mijn coupeuse opleiding gehad. Daar veel plezier van gehad en nog. Over stijl gesproken, ons werd toen geleerd dat je absoluut geen hoge hakken onder een spijkerbroek mocht dragen. Maar tegenwoordig kan alles. Er is veel veranderd.
Hallo Evelize,
Nu ik deze degelijke en duidelijke tijdschriften heb ingezien, kan ik me voorstellen dat de coupeuse-opleiding in de vijftiger jaren echt heel goed en volledig was. En ook dat je er heel je latere leven profijt van hebt gehad!
Ik hoop dat ik genoeg heb laten doorschemeren in mijn blogjes hoe bijzonder ik het vond om te merken hoe grondig en vakkundig de vroegere opleidingen waren. Deze tijdschriften stralen zò het tijdsbeeld uit van die tijd, waarin de waarde van goed passende kleding hoog stond aangeschreven.
Je schrijft dat er veel is veranderd, en dat is wat betreft de kleding natuurlijk vooral dat er nu (veel te veel) kleding uit lage-lonen-landen wordt geïmporteerd. Terwijl er vroeger zo’n hoogstaande cultuur was met kennis om zelf prachtige kleding te naaien, van mooie stoffen van goede fabrieken. Dus niet alleen dat allerlei combinaties ‘kunnen’, zoals hoge hakken onder een spijkerbroek, maar ook vooral dat de stijl en de mooie snit om iets precies op een lichaam aan te passen, zijn verdwenen.
Best jammer!