Beroemde schilderijen van beroemde schilders werden nageborduurd door gewone mensen, zodat zij ook iets moois hadden om tegenaan te kijken. Vele voorbeelden zijn er van die traditie om zo je eigen meesterwerk in de kamer te kunnen hangen. Dit is een voorbeeld van zo’n borduurwerk: nageborduurd van het Angelus van Millet. De trend was zelfs zo groot dat er meerdere versies van verschenen, sommige meer en andere minder groot of gedetailleerd. Met een eikenhouten lijst erom kon iemand er tientallen jaren naar kijken.
Latere generaties vonden dit soort borduurwerken vaak ‘kitch’, en dat kun je wel vinden maar dat doet niet helemaal recht aan hoe mensen hun borduurwerken hebben beleefd. Het was echt een manier om de grote ‘kunst’ in hun eigen huiskamers te kunnen zien. En eigenlijk is het ook wel een veel leukere manier om verbondenheid te voelen met een meesterwerk. Nu maken mensen selfies vóór de Mona Lisa of de Nachtwacht, als een I-was-here-statement. Lekker makkelijk, en als je het dàn vergelijkt met de vroegere gewoonte om gedurende vele uren zo’n kunstwerk na te maken, dan krijg je er toch iets meer gevoel bij van hoe het voor die borduursters was om zoiets te maken.
