Een paar boeken over Leerbewerken mogen ook in mijn shop, bij de andere paar die ik daar al heb of had. Werken en spelen met leer hoorde er vroeger net zo bij als naaien en breien, hoewel natuurlijk niet iedereen het deed (mijn grootvader en mijn moeder wèl). De boeken en boekjes die instructie en patronen boden, werden uitgegeven in dezelfde series als andere handwerkboeken.
En zo merkte ik op dat twee boeken over Leerbewerken tot wel twéé kleine series hebben behoord, waartoe ook een ander handwerkboek behoorde. Als eerste het boek Wat wij van leer kunnen maken. De tegenhanger hiervan is Wat onze handen kunnen maken, waarvan ik de pagina heb opgeslagen waarin haakwerk en leerwerk werd gecombineerd bij een paar zelfgemaakte handschoenen.
En daarna een mini-serie, bestaande uit slechts twee delen: Leerbewerken en Naaldwerk. Beide zijn van begin van de vijftiger jaren en geven daarmee ook weer dat dit vroeger gangbaar was. Ik heb nog een herinnering aan die grootvader, die voor mij een portemonneetje maakte van leer, en vond dat als kind zò knap van hem.
En ik heb ook nog herinneringen aan het spelletje met het liedje Zakdoekje leggen. Daarin komt een zinnetje voor wat ik vroeger niet begreep “Zakdoekje leggen, niemand zeggen, ik heb de hele nacht gewaakt. Twee paar schoenen heb ik afgemaakt, één van stof en één van leer. Hier leg ik mijn zakdoekje neer”. Nu weet ik dat dat oude liedje verwijst naar de tijd waarin mensen inderdaad zelf schoenen maakten van leer. Vast niet iedereen, maar het was wèl gangbaar dat kostbaar materiaal zoals leer gewoon gebruikt werd en dat mensen wisten hoe dat moest.
