De samenstellers van twee grote boeken over de Streeksieraden in Zeeland hadden aanvankelijk de gedachte om een klein ‘boekje’ te maken over de sieraden die behoren bij de Zeeuwse dracht. Maar de verscheidenheid bleek zò groot, dat het twee grote boeken werden. De meeste boeken over streekdracht hebben wel een paar pagina’s over de typische sieraden van de streek waar het boek over gaat (en Staphorst ook een apart eigen boek), maar twee zulke boeken over alleen maar de sieraden van Zeeland is wel bijzonder. In de laatste tentoontstelling die ik bezocht over streekdracht, in Hulst, lagen deze boeken ook prominent op de koffietafel om in te kijken. Completer dan dit kun je haast niet zijn. En in een tentoonstelling die ik iets eerder bezocht, van het Zilvermuseum, viel het me op dat ook een gespecialiseerd museum maar één beperkte vitrine kon wijden aan dit onderwerp; meer ruimte was er niet.
Boeken dus. Boeken vormen altijd een waardevolle bron van informatie, en zijn vaak geschreven door mensen die gegrepen zijn door een bepaald onderwerp. Het begint met inventariseren, en eindigt met een compleet overzicht. De samenstellers kwamen erachter dat er sieraden waren met veel verscillende functies, zoals het op de plaats houden van de muts, het sluiten van kledingstukken en het weten hoe laat het was (bij horloges dan). Vervolgens waren er de regionale verschillen, tussen van elkaar eïsoleerde streken. Bovendien gaven de sieraden onder meer onderscheid aan in rang en stand (de rijkdom), de godsdienst (protestant of katholiek)), het beroep (visser, boer of burger), de leeftijd (kind of volwassene) en ceremonieel gedrag (bruiloft of rouw).
Ook was het dragen van sieraden een kwestie van status. Soms moest men zich veel ontzeggen om ze te kunnen aanschaaffen en was het dragen ervan voorbehouden aan bepaalde groepen. Allemaal factoren die de rijkdom aan soorten en variaties hebben bepaald. En na het toevoegen van een aantal boeken over streekdracht nu ook deze boeken over streeksieraden.
