De noodzaak of toepassing om een ‘schellekoord’ te maken was allang voorbij, eigenlijk vanaf de komst van elektriciteit in woonhuizen. Vroeger waren er nog geen elektrische belletjes waar je op kon drukken als je een dienstbode aan je dinertafel wenste. Wanneer de heer of vrouw des huizes vond dat de dienstbode de volgende gang moest opdienen, dan konden ze aan een touw trekken dat via de muur van de eetkamer leidde naar de keuken. Daardoor ging er in de keuken een belletje rinkelen en kwam er gauw iemand naar de dinerkamer. Zo’n touw in de muur stond natuurlijk lelijk in de chique en deftige kamer dus toen werd bedacht om daarvoor een langgerekt borduurwerk te hangen of het laatste stuk van het touw te vervangen door een borduurwerk. Deze heetten dan een ‘belkoord’ of ‘schellekoord’. Het koper beslag boven en onderaan was dan ook een onderdeel van de mooie afwerking.
Maar die toepassing was dus allang voorbij. De klassenstanden verdwenen, personeel komt niet meer opdraven bij adellijke of deftige families, en nieuwe tijden gaven nieuwe mogelijkheden in elektrische en later digitale toepassingen.
Toch bleven er nog volop ‘Schellekoorden’ worden gemaakt! En daar hielp Pako bij, de uitgever van vele borduurpakketten. Wie zin had om te borduren ging vroeger naar een handwerkwinkel en kon dan snuffelen tussen de pakketten die daar hingen. En zo werden er in de zeventiger jaren nog steeds heel veel schellekoorden gemaakt, want de langgerekte tafereeltjes spraken veel mensen aan. En inderdaad bleek die typische vorm ook heel geschikt voor het weergeven van allerlei afbeeldingen onder elkaar!
Zeilboten, klederdrachten, boerderijtypen, kinderspelen, oude ambachten, boerderij-werkzaamheden en nog veel meer kon allemaal weergegeven worden op zo’n lang borduurwerk. Dit is eigenlijk ook wel ‘borduur-cultuur-erfgoed’ en het is hoog tijd dat ik nog wat van deze overgebleven pakketten en patronen in mijn shop plaats.
Want ook al zijn niet alleen die oude tijden voorbij, en ook de handwerkwinkels waar deze pakketten vroeger verkocht werden, er zijn toch nog steeds veel mensen die de aantrekkingskracht voelen om zelf ook eens zo’n borduurwerk te maken.
