Gister, op de laatste zondag van het jaar, nam ik afscheid van de zondagse blog-traditie om een kussen te laten zien. Na het eerste kussen wat ik maakte op negen-jarige leeftijd, heb ik nog veel meer kussens gemaakt. Elk kussen heeft een eigen uitstraling, en heeft me veel maakplezier gegeven. Als het af was, lag het een tijdje in de kamer en als het me verveelde legde ik het op zolder en maakte weer wat nieuws. Na een tijdje en soms pas na jaren vond ik het dan weer leuk om een eerder kussen weer te zien en paste het weer beter bij het seizoen of de inrichting.
Nu een terugblik met wat van die blogfoto’s. Op de bovenste drie collages wat grote en middelgrote kussens, sommige nog uit m’n tienertijd, maar de meeste later in mijn leven, toen de borduurliefde zich diep verankerd had en ik altijd wat te borduren wilde hebben.
Daarna twee collages met kleinere kussentjes. Daar heb ik er meer dan honderd van gemaakt, in allerlei soorten, maten en kleuren. Misschien wel tweehonderd, als ik er goed over nadenk, maar het is niet helemaal meer terug te halen want kleine kussentjes zijn ook leuke cadeautjes geweest, en vroeger maakte ik nog niet overal foto’s van.
Als laatste nog een collage van kussens die ik maakte met borduurwerkjes van anderen; daar had ik ook veel plezier in om die te maken en een zwervend borduurwerkje mooi tot z’n recht te laten komen.
Toen ik drie jaar had geblogd, had ik ook eens een kussen-collage gemaakt, en toen ik zeven jaar had geblogd en de zondag jarig was ook nog eens een kussen-overzicht.
Voor een blog-foto nam ik vaak een kussen of kussentje mee naar buiten. En er was ook altijd wel een reden waarom een kussentje nou net dáár terecht kwam en daar vertelde ik dan wat over. Of het was gewoon handig om snel een interessant kleurcontrast te krijgen voor een foto.
Wat mijzelf nu opvalt, zeker in vergelijking met die onderste collage, is dat ik kennelijk altijd voor geometrische patronen heb gekozen. Vaak ook folklore-patronen, die juist folklore zijn geworden omdat ze zo’n sterke uitstraling hebben. Het borduren van herkenbare bloemen of vogels of landschappen liet ik aan anderen over; ik koos voor de gestileerde, abstracte en symmetrische vormen.
Een kussen heeft altijd een zekere uitstraling. Een toevoeging aan het interieur. Een accent in de kamer. Een boodschap van handwerkliefde. Een herinnering aan fijne borduururen. Een uitdrukking van voorkeur en een kleine aanwijzing van iemands identiteit.
Dus dit waren de zelfgemaakte kussens die ik in de loop der jaren op mijn blog heb laten zien. Een kleine selectie ervan. Het zijn er meer dan honderd geweest. En ze waren inderdaad ook een soort uitdrukking van iets van mijn identiteit. Hier hou ik van!
