Speelgoed in de zeventiger jaren

De jaren zeventig begonnen hoopvol. Mensen zochten naar nieuwe samenlevingsvormen, toen de oude structuren niet meer voldeden. De babyboomgeneratie werd volwassen en drukte een kleurrijk stempel op het tijdsbeeld. Een uitgesproken jeugdcultuur liet kinderen opgroeien in een relatief vrije wereld, waarin buitenspelen en zelf ontdekken centraal stonden. Bruin en oranje, mosterdgeel en olijfgroen waren de modekleuren. Speelgoed paste zich aan: gekleurd plastik was òveral. Tegelijk ontstond, met het oog op het groeiend milieubewustzijn, een herwaardering van houten speelgoed. De zeventiger jaren waren niet alleen een nieuw begin, maar ook een opmaat naar de jaren tachtig. De trend naar individualisering en ongeremde consumptie zette door. Idealisme moest plaats maken voor economische groei.

De jaren zeventig kenden ook grote problemen, o.a. de oliecrisis. Doordat de prijs van olie steeg, werd ook het maken van plastik steeds lastiger. In deze tijd ontstond ‘playmobiel’ en ook ‘lego’ werd enorm populair. De fabrikanten hadden bedacht dat het maken van kleine figuurtjes en onderdelen goedkoper was dan het maken van groter speelgoed, zoals de poppenwagen op de onderste foto.

Begin deze maand bezocht ik in Deventer het speelgoedmuseum, en daar maakte ik deze foto’s. Voor de tekst van dit blogje gebruikte ik de uitleg van de bordjes bij deze zeventiger-jaren opstelling. Hieronder publiceerde ik een blogje over handenarbeid- en knutselboeken uit de vorige eeuw. Voor de inleiding daarvan citeerde ik uit de inleidingen van boeken uit de jaren vijftig, toen het onderwijs in handenarbeid nog echt een vak was. En toen er volop aandacht was voor het belang van gedegen onderricht.
In de jaren zeventig lag het accent dus anders. Er was toen meer accent op de vrije expressie en de verrukking om zelf van alles onder je handen te zien groeien. Daar waren natuurlijk nog wel volop leuke ideetjes voor nodig, dus vandaar al die leuke boeken. Maar het uitgangspunt was een herwaardering van de waarde van materiaal en de mogelijkheid om daar zelf allerlei ontdekkingen in te doen.

Zo’n zeventiger-jaren-boek zou niet hebben misstaan in de opstelling op de bovenste foto, waarvan het sfeerbeeld vast herinneringen oproept bij degenen die deze jaren hebben meegemaakt. Zelf weet ik nog dat ik het heerlijk vond om een paar van dit soort knutselboeken door te bladeren, want we hadden er thuis een paar. Daar heb ik lang niet alles uit kunnen maken, maar ik onderging de bekoring van alleen al de mògelijkheid dat dat zou kunnen. Ik denk dat ik het daarom zo leuk vond om deze boeken nu ook aan mijn shop toe te voegen. Strikt genomen zijn  het geen echte handwerkboeken, maar ze horen er tòch bij.